مقاله بررسی معنای اصطلاحی «الاستبطان» در ادبیات عرفانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۲ در عرفانیات در ادب فارسی (ادب و عرفان (ادبستان) از صفحه ۱۰۹ تا ۱۳۲ منتشر شده است.
نام: بررسی معنای اصطلاحی «الاستبطان» در ادبیات عرفانی
این مقاله دارای ۲۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله استبطان
مقاله باطن
مقاله درون نگری
مقاله بینندگی
مقاله ماهیت اشیاء
مقاله ادبیات عرفانی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عسکری فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: طالب زاده شوشتری عباس

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در این پژوهش تلاش شده است تا ضمن تفکیک نظرات گوناگون پیرامون معنای لغوی و اصطلاحی مدخل «استبطان»، به جایگاه علمی و اصطلاحی معنای آن در زمینه ادبیات عرفانی و قرآنی پرداخته شود. در این جستار نشان داده شده است که معنای مفهومی و اصطلاحی «استبطان» در حقیقت به معنای «دیدن ماهیت ذات اشیاء» و یا مساله «بینندگی و دیدن ماهیت الاشیاء» است و از جایگاه ارزنده ای در ادبیات عرفانی برخوردار است؛ به ویژه آنکه برخی از فیلسوفان غرب درباره آن به ابهام افتاده، و به طور کلی با بیان نظراتشان، منکر شناخت و ماهیت ذات اشیاء جهان پیرامون خود شده اند؛ بنابراین سه محور اساسی این پژوهش، عبارت اند از:
۱- بررسی معنای لغوی و اصطلاحی مدخل «استبطان» و تفکیک نظرات پیرامون آن.
۲- جایگاه کاربردی معنای مفهومی و اصطلاحی واژه «استبطان» در میان برخی از شواهد ادبی و عرفانی و قرآنی.
۳- تحلیل و بررسی معنای اصطلاحی مدخل «استبطان» از منظر ادبیات عرفان اسلامی.