مقاله بررسی فقهی مشروعیت قراردادهای مالکیت زمانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در پژوهشنامه حقوق خصوصی از صفحه ۸۷ تا ۹۴ منتشر شده است.
نام: بررسی فقهی مشروعیت قراردادهای مالکیت زمانی
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مالکیت
مقاله مالکیت زمانی
مقاله قاعده تسلیط
مقاله اصل لزوم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ابن تراب مریم
جناب آقای / سرکار خانم: همیانی زهرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مالکیت زمانی به نوعی مالکیت زمان بندی گفته می شود که به مدت معین (مثلا دو هفته در سال) محدود است. این قرارداد این امکان را برای افراد فراهم می کند که با هزینه اندک، سرمایه گذاری عظیمی را در یک مدت معین به خود اختصاص دهند. مالکیت زمانی در قرن حاضر، یکی از محورهای اصلی گردشگری و اقامت در ایام تعطیلات است، و تفکر مالکیت زمانی اکنون در دنیا به شدت با استقبال مواجه است. هدف از این مقاله، تبیین مفهوم مالکیت زمانی و بررسی مشروعیت آن است، و بدین منظور دلایل مخالفان و موافقان و دیدگاه های فقهی در این زمینه بررسی شده است. با توجه به تحقیق انجام شده، بیع زمانی از دیدگاه فقهی و حقوقی بدون اشکال است، و به تاسیس حقوقی جدید نیاز ندارد، زیرا می توان با استناد به ماده ۱۰ قانون مدنی و اصل آزادی قراردادی، این قرارداد را قانونی قلمداد کرد و انعقاد آن را عقلایی دانست. نقصانی که در این زمینه به چشم می خورد به قانونگذاری، قلمروی مسوولیت هر یک از مالکان و ضمانت اجرای قانونی برای حراست از آن مربوط است.