مقاله بررسی فراوانی اشریشیاکلی یوروپاتوژنیک مولد عفونت ادراری و تعیین برخی ژن های ویرولانس در ایزوله های جداشده از بیماران مراجعه کننده به بیمارستان شهید بهشتی کاشان طی سال های ۹۲- ۱۳۹۱ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد و شهریور ۱۳۹۳ در فیض از صفحه ۲۶۷ تا ۲۷۴ منتشر شده است.
نام: بررسی فراوانی اشریشیاکلی یوروپاتوژنیک مولد عفونت ادراری و تعیین برخی ژن های ویرولانس در ایزوله های جداشده از بیماران مراجعه کننده به بیمارستان شهید بهشتی کاشان طی سال های ۹۲- ۱۳۹۱
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اشریشیاکلی یوروپاتوژنیک
مقاله عفونت مجاری ادراری
مقاله ژن های ویرولانس
مقاله جزایر پاتوژنیسیتی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نعمتی فروغ
جناب آقای / سرکار خانم: فیروزه فرزانه
جناب آقای / سرکار خانم: صفاری محمود
جناب آقای / سرکار خانم: موسوی سیدغلامعباس

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: اشریشیاکلی یوروپاتوژنیک یکی از مهمترین عوامل ایجادکننده عفونت مجاری ادراری است. این سویه ها انواع مختلفی از فاکتورهای ویرولانس از جمله چسبنده ها، توکسین ها و سیستم های اکتساب آهن را دارا می باشند. ژن های ویرولانس روی عناصر ژنتیکی متحرک و یا در نواحی خاصی از کروموزوم که جزایر پاتوژنیسیتی نامیده می شوند، قرار دارند. هدف از این مطالعه بررسی شیوع اشریشیاکلی یوروپاتوژنیک و فاکتورهای ویرولانس در میان سویه های اشریشیاکلی یوروپاتوژنیک می باشد.
مواد و روش ها: از ۳۷۰ نمونه ادرار جمع آوری شده از بیماران بستری در بیمارستان شهید بهشتی کاشان مجموعه ای از ۱۵۰ ایزوله اشریشیاکلی بین آذرماه ۱۳۹۱ تا تیرماه ۱۳۹۲ جدا گردید. باکتری اشریشیاکلی با استفاده از تکنیک های بیوشیمیایی و میکروب شناسی استاندارد شناسایی شد و بررسی شیوع فاکتورهای ویرولانس با استفاده از روش PCR انجام گرفت.
نتایج: شیوع عفونت مجاری ادراری ایجادشده با اشریشیاکلی ۴۰٫۵ درصد برآورد گردید. شیوع ژن های ویرولانس traT، pai،aer ، pap،hly  به ترتیب شامل ۷۴، ۶۱٫۴، ۳۰٫۷، ۱۶٫۷ و ۴٫۵ درصد به دست آمد و ژن هایcnf ، afa، sfa در سویه های ما شناسایی نشدند.
نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که شیوع ژن های ویرولانسtraT ، pai و aer در میان سویه های اشریشیاکلی یوروپاتوژنیک جداشده از بیماران بستری در بیمارستان در منطقه ما بالا می باشد. بنابراین، ژن های فوق می توانند به عنوان هدف در مداخلات درمانی مورد بررسی بیشتری قرار گیرند.