مقاله بررسی عوامل تسهیل کننده و بازدارنده یادگیری مهارت های عملی از دیدگاه دانشجویان سال سوم به بعد رشته های توانبخشی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهمن و اسفند ۱۳۹۲ در پژوهش در علوم توانبخشی از صفحه ۱۱۱۰ تا ۱۱۲۱ منتشر شده است.
نام: بررسی عوامل تسهیل کننده و بازدارنده یادگیری مهارت های عملی از دیدگاه دانشجویان سال سوم به بعد رشته های توانبخشی
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مهارت های عملی
مقاله دانشجوی توانبخشی
مقاله عوامل تسهیل کننده
مقاله عوامل بازدارنده

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: طاهری علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: فرقانی سعید
جناب آقای / سرکار خانم: زراعت دوست جعفر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: این مطالعه با هدف تعیین عوامل تسهیل کننده و بازدارنده یادگیری مهارت های عملی از دیدگاه دانشجویان سال سوم به بعد رشته های توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد.
مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی از نوع مقطعی می باشد که کلیه دانشجویان سال سوم به بعد رشته های ارتوپدی فنی، فیزیوتراپی، گفتاردرمانی و کاردرمانی جهت ورود به مطالعه انتخاب شدند و پرسشنامه ای که حاوی ۶۲ سوال در خصوص عوامل تسهیل کننده و بازدارنده موثر بر یادگیری مهارت های عملی بود استفاده گردید. سوالات به ۸ حیطه تقسیم و بر مبنای مقیاس لیکرت و از کاملا موافقم= ۵ تا کاملا مخالفم= ۱ امتیازبندی گردید. داده ها در نرم افزار spss توسط آزمون های توصیفی و تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: ۱۰۰ دانشجوی سال سوم به بعد با میانگین سنی ۲۲٫۲±۰٫۸ سال مورد مطالعه قرار گرفتند. در حیطه عوامل تسهیل کننده آموزش مهارت های عملی، دانشجویان بیشترین موافقت (انتخاب گزینه کاملا موافقم و موافقم) را با حیطه ویژگی های تسهیل کننده مربیان (۸۵%) و ارتباط بین مربی و دانشجو (۸۵%) بیان نمودند. در حیطه عوامل بازدارنده، دانشجویان بیشترین موافقت را با حیطه امکانات ضعیف موجود بیمارستانی و دانشگاهی (۷۶%) بیان نمودند.
نتیجه گیری: مهمترین حیطه تسهیل کننده آموزش بالینی از دیدگاه دانشجویان، ویژگی ها و معیارهای خوب مربیان بود. لذا برنامه ریزی در جهت بکارگیری اساتید مجرب و آموزش های مداوم مربیان کم تجربه توصیه می گردد. مهمترین حیطه بازدارنده آموزش بالینی، عدم امکانات لازم در بخش ها و کلینیک ها بود. در نتیجه چنان چه کمبود امکانات و تجهیزات لازم در محیط بالینی را با یک برنامه ریزی مناسب جبران نماییم در کارآمد کردن دانشجویان تاثیر بسزایی خواهد داشت.