مقاله بررسی شیوع تنگی گردن مثانه و بی اختیاری ادرار پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال در مبتلایان به سرطان پروستات لوکالیزه در بیمارستان امام خمینی تهران، طی سال های ۱۳۸۸-۱۳۹۱ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۲ در نشریه جراحی ایران از صفحه ۲۹ تا ۳۶ منتشر شده است.
نام: بررسی شیوع تنگی گردن مثانه و بی اختیاری ادرار پس از جراحی پروستاتکتومی رادیکال در مبتلایان به سرطان پروستات لوکالیزه در بیمارستان امام خمینی تهران، طی سال های ۱۳۸۸-۱۳۹۱
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پروستاتکتومی رادیکال
مقاله بی اختیاری ادرار
مقاله تنگی گردن مثانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آیتی محسن
جناب آقای / سرکار خانم: آیتی الناز
جناب آقای / سرکار خانم: نوروزی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: جمشیدیان حسن
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمی فائزه
جناب آقای / سرکار خانم: ناصرزارع مریم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: یکی از روش های درمانی مناسب در موارد سرطان پروستات موضعی پروستاتکتومی رادیکال است و از عوارض این عمل جراحی، تنگی گردن مثانه و بی اختیاری ادرار می باشد. هدف این مطالعه بررسی شیوع تنگی گردن مثانه و بی اختیاری ادرار بعد از پروستاتکتومی رادیکال بود.
مواد و روش ها: در یک مطالعه مقطعی گذشته نگر ۱۵۰ بیمار مبتلا به سرطان پروستات که در بیمارستان امام خمینی در سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۱ توسط یک جراح تحت عمل پروستاتکتومی رادیکال قرار گرفته بودند و قبل از عمل دچار تنگی گردن مثانه یا بی اختیاری ادرار نبودند، وارد مطالعه شدند. بیماران از نظر اختیار ادراری ۲هفته، ۳ ماه، ۶ ماه و ۱۲ ماه پس از خروج سوند و با توجه به نیاز به دیلاتاسیون مجرا از نظر تنگی گردن مثانه مورد بررسی قرار گرفتند.
یافته ها: میانگین سنی افراد ۶۴٫۹۳±۶٫۸۵ سال بود. میزان فراوانی بی اختیاری ادرار در زمان های ۲ هفته، ۳، ۶ و ۱۲ ماه به ترتیب ۲۵٫۳۳%، ۱۳٫۳۳%، ۱۰% و ۸٫۶۷% بود. بطور کلی ۲۲ نفر (۱۴٫۶۷%) دچار تنگی گردن مثانه شدند که میانگین زمانی از هنگام خروج سوند تا بروز تنگی ۳٫۹۷±۴٫۵۵ ماه بود. در بررسی ارتباط تنگی گردن مثانه با سن، مقدار PSA قبل از عمل، گرید جراحی، درجه گلیسون قبل از عمل و پس از عمل ارتباط معنی داری یافت نشد.
نتیجه گیری: جراحی پروستاتکتومی رادیکال امروزه به عنوان درمان استاندارد با عوارض قابل قبول در موارد سرطان پروستات لوکالیزه محسوب می شود که می تواند از گسترش بیماری جلوگیری نموده و در تعداد زیادی از بیماران معالجه قطعی به حساب می آید.