مقاله بررسی سطح کموکاین (SDF-1α (CXCL12 در سرم جانبازان شیمیایی با مشکلات ریوی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۲ در طب جانباز از صفحه ۵۵ تا ۶۳ منتشر شده است.
نام: بررسی سطح کموکاین (SDF-1α (CXCL12 در سرم جانبازان شیمیایی با مشکلات ریوی
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کموکاین CXCL12) SDF-1α)
مقاله گاز خردل
مقاله جانبازان شیمیایی
مقاله مشکلات ریوی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ایوبی فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: غضنفری طوبی
جناب آقای / سرکار خانم: عسکری نیره
جناب آقای / سرکار خانم: نقی زاده محمدمهدی
جناب آقای / سرکار خانم: سروش محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: در طول جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، بارها از گاز خردل (سولفور موستارد) به عنوان سلاح شیمیایی علیه ایرانیان استفاده گردید. با گذشت سال های طولانی از مواجهه با گاز خردل افراد مواجهه یافته هنوز از عوارض دیررس مواجهه شامل مشکلات چشمی، پوستی و ریوی رنج می برند.
(Stromal-Derived Factor 1a) SDF-1a یا CXCL12، کموکاینی است که در مطالعات متعدد، نقش مهم آن در فرآیند رها شدن سلول های پیش ساز و بنیادی از مغز استخوان به خون محیطی پس از ایجاد آسیب یا التهاب در بدن، مورد تایید قرار گرفته است.
هدف: هدف از این مطالعه ارزیابی میزان SDF-1a در نمونه های سرم جانبازان شیمیایی سال ها پس از مواجهه با گاز خردل می باشد.
مواد و روش ها: مطالعه بر روی ۱۷۴ نفر جانباز شیمیایی گاز خردل و ۳۹ نفر از افراد غیرشیمیایی به عنوان گروه کنترل انجام گردید. ارزیابی بالینی توسط متخصصین انجام گردید، عملکرد ریه با استفاده از اسپیرومتری انجام و جانبازان شرکت کننده بر اساس طبقه بندی کمیسیون پزشکی بنیاد شهید و امور ایثارگران به سه گروه با آسیب ریوی خفیف، متوسط و شدید تقسیم گردیدند. میزان SDF-1a در سرم به روش ساندویچ الایزا اندازه گیری گردید.
یافته ها: سطح سرمی کموکاین SDF-1a در جانبازان شیمیایی نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری یافته بود (p= 0.046). میزان کموکاین SDF-1a در سرم افراد مواجهه یافته با آسیب شدید ریوی معنادار بود (p= 0.054). این کاهش در دو گروه با آسیب ریوی خفیف و متوسط معنادار نبود.
بحث و نتیجه گیری: با توجه به کاهش معنادار سطح سرمی کموکاین SDF-1a در افراد مواجهه یافته با سولفورموستارد نسبت به افراد گروه کنترل غیرمواجهه، همچنین با توجه به معنی دار بودن این کاهش در افراد دارای آسیب های ریوی شدید می توان نتیجه گرفت کاهش میزان این کموکاین می تواند یکی از عوامل موثر در عدم ترمیم ضایعات دراز مدت سولفورموستارد باشد.