مقاله بررسی رفتار صدف گزینی پنج گونه خرچنگ منزوی نادر در ناحیه جزر و مدی جزیره هرمز که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در زیست شناسی دریا (بیولوژی دریا) از صفحه ۴۵ تا ۵۲ منتشر شده است.
نام: بررسی رفتار صدف گزینی پنج گونه خرچنگ منزوی نادر در ناحیه جزر و مدی جزیره هرمز
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خرچنگ منزوی
مقاله رفتار صدف گزینی
مقاله ناحیه جزر و مدی
مقاله جزیره هرمز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خیرآبادی نبی اله
جناب آقای / سرکار خانم: سیف آبادی سیدجعفر
جناب آقای / سرکار خانم: عوفی فریدون
جناب آقای / سرکار خانم: مهوری علیرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
این مطالعه با هدف بررسی رفتار صدف گزینی پنج گونه خرچنگ های منزوی نادر در شش ایستگاه واقع در ناحیه جزر و مدی جزیره هرمز انجام پذیرفت. نمونه برداری به صورت فصلی از تابستان ۱۳۸۹ تا بهار ۱۳۹۰ انجام شد. خرچنگ های منزوی به تفکیک هر ایستگاه در اتانول ۷۰% تثبیت، و سپس به آزمایشگاه انتقال یافتند. این نمونه ها با استفاده از کلید های شناسایی معتبر در حد گونه مورد شناسایی قرار گرفتند. این شناسایی توسط نمونه های متاتیپیک موجود در موزه دانشگاه تهران مورد تایید قرار گرفت. صدف های اشغال شده توسط هر یک از گونه ها نیز در حد گونه مورد شناسایی قرار گرفتند. این شناسایی گونه ای با نمونه های متاتیپیک موزه صدف شناسی دانشگاه توکیو مقایسه و مورد تایید قرار گرفت. بر اساس نتایج، پنج گونه از خرچنگ های منزوی که دارای فراوانی بسیار کمی در جزیره هرمز بودند با اسامی Diogenes planimanus، D. tirmiziae، Coenobita scaevola، Dardanus tinctor و Clibanarius longitarsus شناسایی شدند. این خرچنگ های منزوی به ترتیب از ۵، ۴، ۳، ۴ و ۲ گونه صدف شکم پا به منظور حفاظت از بخش شکمی خود استفاده می کردند. در مجموع ۱۱ گونه صدف شکم پا مورد استفاده این خرچنگ های منزوی قرار گرفته، که صدف شکم پای Thais lacera با ۱۹ مورد اشغال (%۳۵٫۸ از کل صدف های اشغال شده) بیشترین میزان اشغال شدن را به خود اختصاص داده بود. ایستگاه شماره یک (مرکز تحقیقات محیط زیست دریایی) نیز دارای بیشترین فراوانی خرچنگ های منزوی بود.