مقاله بررسی رابطه بین ناهنجاری های ستون فقرات و شاخص های اسپیرومتری جانبازان با آسیب طناب نخاعی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۲ در طب جانباز از صفحه ۴۷ تا ۵۴ منتشر شده است.
نام: بررسی رابطه بین ناهنجاری های ستون فقرات و شاخص های اسپیرومتری جانبازان با آسیب طناب نخاعی
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله لوردوزیس
مقاله کایفوزیس
مقاله اسکولیوزیس
مقاله شاخص های اسپیرومتری
مقاله جانبازان ضایعه نخاعی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صابری مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهیمی عطری احمد
جناب آقای / سرکار خانم: هاشمی جواهری سیدعلی اکبر
جناب آقای / سرکار خانم: مسافری ضیاالدینی محمد
جناب آقای / سرکار خانم: خدایی مینا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: معلولین ضایعه نخاعی علاوه بر اینکه سطحی از عملکرد حسی و حرکتی را از دست داده اند، عوارض جدی دیگری را در سایر بخش های بدن خود تجربه می کنند. یکی از این عوارض، تغییر شکل ستون فقرات می باشد. بسیاری از تغییر شکل های ستون فقرات در جانبازان ضایعه نخاعی، باعث کاهش قفسه سینه که این حالت باعث کاهش ظرفیت حیاتی و اختلالات تنفسی، اثرات منفی روی سیستم قلبی و در نهایت باعث تغییر در میزان ظرفیت های ششی این افراد خواهد شد. هدف از تحقیق حاضر، بررسی رابطه بین ناهنجاری های ستون فقرات (لوردوزیس، کایفوزیس، اسکولیوزیس) و شاخص های اسپیرومتری (FEV1/FVC، FVC، FEV1، FEF75،(PEF  می باشد.
مواد و روش ها: بدین منظور، مطالعه حاضر بر روی ۶۰ نفر از جانبازان ضایعه نخاعی انجام شد. ناهنجاری های ستون فقرات شامل لوردوزیس، کایفوزیس و اسکولیوزیس با استفاده از اسپاینال ماوس و شاخص های اسپیرومتری شامل FEV1/FVC، FVC، FEV1، FEF75،PEF  با استفاده از دستگاه اسپیرومتری مورد ارزیابی قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی استفاده شد و در آزمون فرض های تحقیق از روش های آمار استنباطی پیرسون استفاده شده است.
نتایج: بر پایه نتایج این تحقیق، بین شاخص اسپیرومتری
FEV1/FVC و میزان لوردوزیس و کایفوزیس رابطه معناداری وجود دارد (P<0.05). ولی بین شاخص های اسپیرومتری و میزان اسکولیوزیس رابطه معناداری وجود ندارد (P>0.05).
بحث: با توجه به عوارض ناهنجاری های ستون فقرات و متعاقب آن کاهش حجم ریوی در جانبازان ضایعه نخاعی، طراحی و اجرای پروتکل های اصلاحی برای ناهنجاری ها و برنامه های منظم ورزشی مداوم برای افزایش شاخص های ریوی توصیه می شود.