مقاله بررسی ده ساله ابتلای به کارسینوم سلول سنگفرشی دهان در استان گیلان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در دی ۱۳۹۱ در مجله دانشگاه علوم پزشکی گیلان از صفحه ۷۱ تا ۷۶ منتشر شده است.
نام: بررسی ده ساله ابتلای به کارسینوم سلول سنگفرشی دهان در استان گیلان
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بیماری های دهان
مقاله سرطان های دهان
مقاله کارسینوم سلول سنگفرشی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آغبالی امیرعلا
جناب آقای / سرکار خانم: وثوق حسینی سپیده
جناب آقای / سرکار خانم: مرادزاده منیر
جناب آقای / سرکار خانم: سینا محمود
جناب آقای / سرکار خانم: کوچکی احمد
جناب آقای / سرکار خانم: محمودی سیدمصطفی
جناب آقای / سرکار خانم: رخشاد حسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: سرطان دهان یکی از شایع ترین سرطان ها و یکی از ده علت اول مرگ و میر در سراسر جهان است. در بین انواع سرطان های دهان کارسینوم سلول سنگفرشی (OSCC) بالاترین شیوع و میزان بقا کمی دارد. مطالعه اپیدمیولوژیOSCC  و همچنین شیوع و ارتباط آن با سن، جنس و محل ضایعه می تواند اطلاعات مهمی در اختیار متخصصان مربوط و همچنین کارشناسان امور سلامت قرار دهد.
هدف: بررسی فراوانی OSCC به تفکیک سن، جنس و محل ضایعه در استان گیلان (۸۷ – ۱۳۷۸).
مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی/ گذشته نگر پرونده ۱۲۶۸۶ بیمار مبتلا به سرطان که در بایگانی شبکه ثبت سرطان معاونت بهداشتی استان گیلان بین سال های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۷ وجود داشت بررسی شد. اطلاعات فردی شامل سن، جنس، نوع سرطان و محل بروز ضایعه استخراج و با استفاده از آزمون های آماری مجذور کای و کروسکال والیس و نرم
 افزار SPSS/ 15 مقایسه شد.
نتایج: از کل موارد بدخیمی گزارش شده در مدت ده سال، ۲۳۶۴ مورد (%۱۸٫۶) مربوط به سرطان های سر و گردن است که SCC خود ۱۱۵۲ مورد (%۴۸٫۷) از سرطان های سر و گردن را شامل می شود. نسبت مرد به زن ۱٫۷ به ۱ با میانگین سنی ۶۳٫۴۱±۱۵٫۴۱ سالگی بوده است. بیشترین محل ابتلا زبان با ۳۵٫۲ درصد و ناحیه بوکال با ۲۴٫۴ درصد موارد بودند. ۳۷ بیمار (%۲۸) از کل بیماران در گروه سنی بین ۸۰ – ۷۰ سالگی بیشترین گروه سنی مبتلا به  OSCCرا شامل می شد.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان دهنده فراوانی OSCC در دهه هشتم سنی مبتلایان است. یافته مهم دیگر فراوانی بیشتر موارد ابتلای زبان در افراد جوان تر می باشد.