مقاله بررسی خصوصیات بیوشیمیایی ژنوتیپ های مختلف چغندرقند تحت شرایط خشکی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در زراعت و اصلاح نباتات ایران از صفحه ۸۷ تا ۹۹ منتشر شده است.
نام: بررسی خصوصیات بیوشیمیایی ژنوتیپ های مختلف چغندرقند تحت شرایط خشکی
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله چغندرقند
مقاله تنش خشکی
مقاله ژنوتیپ
مقاله عملکرد ریشه
مقاله فعالیت آنتی اکسیدانت
مقاله مالون دی آلدئید

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ایلکایی محمدنبی
جناب آقای / سرکار خانم: فروزش پیمان
جناب آقای / سرکار خانم: حبیبی داوود
جناب آقای / سرکار خانم: فتح اله طالقانی داریوش
جناب آقای / سرکار خانم: رجبی اباذر
جناب آقای / سرکار خانم: عروج نیا سهیل
جناب آقای / سرکار خانم: داوودی فرد مهدی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور بررسی جنبه های فیزیولوژیکی تنش کم آبی بر صفات مهم کمی ۱۴ ژنوتیپ چغندرقند آزمایش دوساله در سال های ۱۳۸۸ و ۱۳۸۹ به صورت کرت های خردشده (Split plot) در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار انجام گرفت. آزمایش در موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه بذر چغندرقند کمال شهر کرج (با عرض جغرافیایی ۳۵ درجه و ۵۹ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۵۰ درجه و ۷۵ دقیقه شرقی به ارتفاع ۱۳۱۳ متر بالاتر از سطح دریا)، اجرا شد. سطوح آبیاری در این آزمایش شامل دو سطح (S1: آبیاری نرمال بصورت تبخیر پس از ۸۰ میلی لیتر از طشتک کلاس A و S2: تنش کم آبی به صورت تبخیر پس از ۱۸۰ میلی لیتراز طشتک کلاسA ) بودند که از طریق تغییر در دور آبیاری اعمال شدند. آبیاری از زمان کشت تا استقرار کامل گیاه (مرحله شش تا هشت برگی) برای کلیه تیمارها مشابه و از این مرحله به بعد بر اساس میزان تبخیر از طشتک تبخیر کلاس A برای هر تیمار انجام شد. بین تیمارهای آبیاری از لحاظ میزان فعالیت SOD در سطح آماری ۱% اختلاف معنی دار وجود داشت به طوری که بیشترین میزان فعالیت آنزیم در تیمار تنش خشکی به میزان ۱۴۷۹٫۷۴ (میلی گرم پروتئین / واحد) و کمترین میزان آن در تیمار آبیاری نرمال به مقدار ۱۳۳۴٫۴۴ (میلی گرم پروتئین / واحد) دیده شد. بین ارقام مورد مطالعه تفاوت معنی داری از لحاظ میزان فعالیت آنزیم در سطح آماری ۵% دیده شد. بین تیمارهای آبیاری از لحاظ تغییرات فعالیت آنزیم کاتالاز در سطح آماری ۱% تفاوت معنی دار وجود داشت. بیشترین میزان فعالیت آنزیم در تیمار تنش خشکی به میزان ۱۱۸٫۵۸ (میلی گرم پروتئین / واحد) و کمترین مقدار فعالیت آن در تیمار آبیاری نرمال به میزان ۹۸٫۳۳ (میلی گرم پروتئین / واحد) بدست آمد. فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز در بین تیمارهای آبیاری تفاوت معنی دار در سطح ۱% دیده شد. به طوری که بیشترین میزان فعالیت این آنزیم در تیمار تنش خشکی به میزان ۶۷٫۹۵ (میلی گرم پروتئین / واحد) و کمترین میزان این آنزیم در تیمار نرمال آبیاری به میزان ۵۵٫۱۷ (میلی گرم پروتئین / واحد) دیده شد. بین تیمارهای آبیاری از لحاظ میزان مالون دی آلدئید تولید شده تفاوت معنی دار در سطح ۱% وجود داشت به طوری که بیشترین میزان مالون دی آلدئید به مقدار ۷۲٫۹۴ (میلی گرم پروتئین / نانومول) و کمترین میزان آن به مقدار ۶۴٫۴۴ (میلی گرم پروتئین / نانومول) بدست آمد. بین ارقام مورد مطالعه برای تغییرات این صفت تفاوت معنی داری در سطح ۱% دیده شد. بین ارقام مختلف و همچنین تیمارهای آبیاری تفاوت معنی داری در عملکرد ریشه مشاهده نشد. بیشترین میزان عملکرد ریشه در ارقام ۵ و ۹ و ۱۴ و همچنین کمترین میزان آن در رقم ۲ مشاهده شد.