مقاله بررسی تیمارهای مختلف تقلید چرای علوفه روی تولید و شادابی گونه Bromus tomentellus (مطالعه موردی: مراتع قره باغ استان آذربایجان غربی) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۲ در تحقیقات مرتع و بیابان ایران از صفحه ۳۲۰ تا ۳۳۲ منتشر شده است.
نام: بررسی تیمارهای مختلف تقلید چرای علوفه روی تولید و شادابی گونه Bromus tomentellus (مطالعه موردی: مراتع قره باغ استان آذربایجان غربی)
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله Bromus tomentellus
مقاله شدت برداشت
مقاله بنیه و شادابی
مقاله مراتع قره باغ

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: احمدی احمد
جناب آقای / سرکار خانم: قصریانی فرهنگ
جناب آقای / سرکار خانم: بیات مینا
جناب آقای / سرکار خانم: احمدی الهه
جناب آقای / سرکار خانم: زارع نیلوفر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تعیین مقدار برداشت مجاز Bromus tomentellus می تواند در حفظ و بهره برداری صحیح از آن مفید باشد و بقای آن را تضمین کند؛ این تحقیق نیز با همین هدف انجام گردید. تیمارهای آزمایشی شامل چهار شدت برداشت ۲۵، ۵۰ و ۷۵ درصد و شاهد (بدون برداشت) بودند. نتایج بدست آمده در قالب طرح اسپلیت پلات در زمان در چهار سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۹ در نرم افزارهای SAS و IRRISTAT مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج بدست آمده نشان داد که اثر سال، شدتهای مختلف برداشت و اثر متقابل سال و شدتهای مختلف برداشت بر روی تولید علوفه و شادابی گونه Br.tomentellus در سطح یک درصد معنی دار بود. تیمار شاهد با شدت برداشت ۲۵ درصد از لحاظ آماری اختلاف معنی داری نداشت. مقایسه دو شدت برداشت ۲۵ و ۵۰ درصد نیز حکایت از عدم اختلاف معنی دار بین این دو تیمار داشت. با افزایش شدت برداشت به میزان ۵۰ و ۷۵ درصد میانگین تولید به طور معنی داری نسبت به شاهد کاهش یافت. البته میانگین تولید و شادابی از سال ۱۳۸۶ تا سال ۱۳۸۹ روند نزولی داشت، که علت این امر کاهش شدید میانگین تولید و شادابی در شدت برداشت ۷۵ درصد بود؛ سایر تیمارهای شاهد، ۲۵، ۵۰ درصد، در طول این ۴ سال روند تقریبا یکسانی داشتند. بر اساس تجزیه AMMI، مولفه اصلی اثر متقابل اول (IPC1) در سطح ۱ درصد معنی دار شد، به طوری که این مولفه ۹۹٫۱۹ درصد از مجموع مربعات اثر متقابل را بیان نمود. بای پلات اولین مولفه اصلی اثر متقابل و میانگین تولید نشان داد که تیمار ۷۵ درصد دارای کمترین میزان تولید و پایداری و تیمار ۵۰ درصد دارای بیشترین پایداری بود و میزان تولید آن از میانگین تولید بیشتر بود. بنابراین با توجه به نتایج بدستامده می توان شدت برداشت ۵۰ درصد را برای این گونه در نظر گرفت که شادابی و سلامت گیاه نیز در طول سالیان متمادی حفظ گردد.