مقاله بررسی توان دگرآسیبی زیست توده جو بر کنترل علف های هرز باریک برگ ماش در منطقه شهرری که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۸۶ در گیاه و زیست بوم از صفحه ۲۶ تا ۳۷ منتشر شده است.
نام: بررسی توان دگرآسیبی زیست توده جو بر کنترل علف های هرز باریک برگ ماش در منطقه شهرری
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دگرآسیبی
مقاله علف های هرز
مقاله جو
مقاله ماش
مقاله عملکرد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: منعم رضا
جناب آقای / سرکار خانم: صادقی پور امید
جناب آقای / سرکار خانم: آقاعلیخانی مجید
جناب آقای / سرکار خانم: محبی حمیدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: ملکی جبرائیل
جناب آقای / سرکار خانم: فرهنگیان کاشانی ساسان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور بررسی توان دگرآسیبی زیست توده جو بر کنترل علف های هرز باریک برگ ماش در منطقه شهرری آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار طی سال زراعی ۸۵ – ۸۴ در مزرعه آموزشی – پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرری اجرا شد. تیمارهای آزمایش از ترکیب سطوح دو عامل، مقادیر مختلف زیست توده جو (۲، ۴، ۶ و ۸ تن در هکتار) و سن زیست توده گیاه جو حاصل از مرحله های مختلف رشد (پنجه زنی، ساقه رفتن، خوشه دهی، خمیری نرم دانه و پسمان های پس از برداشت) حاصل شد. تیمارهای مزبور قبل از کاشت واحدهای ماش در قطعات کوچک خرد و با خاک آزمایشی مخلوط شدند. نتایج به دست آمده نشان داد که کاربرد زیست توده جو در سنین مختلف رشدی بر تعداد، وزن تر و وزن خشک علف های هرز باریک برگ اثر بسیار معنی داری داشته است. هم چنین اثر مقادیر مختلف کاربرد زیست توده جو فقط بر تعداد علف های هرز باریک برگ معنی دار بود. مقایسه میانگین ها مشخص کرد که بیش ترین اثر زیست توده جو بر تعداد، وزن تر و خشک علف های هرز مربوط به زیر خاک بردن کاه و کلش پس از برداشت بود و افزایش مقدار زیست توده جو باعث کاهش چشمگیر علف های هرز شد. اثر دفن مقادیر متفاوت زیست توده جو در مرحله های مختلف رشدی نیز بر عملکرد دانه (اقتصادی) ماش بسیار معنی دار بود، به طوری که بیش ترین وزن دانه در واحد سطح مربوط به کاربرد ۴ تن زیست توده جو در مرحله خوشه دهی به مقدار ۸۷٫۱۰ گرم بر مترمربع بود. به نظر می رسد با توجه به آلودگی های زیست محیطی جنوب استان تهران که بخشی از آن ناشی از کاربرد بی رویه سموم و کودهای شیمیایی می باشد، ورود یکی از گیاهان خانواده بقولات به تناوب زراعی منطقه و استفاده از بقایای پس از برداشت زراعت جو، جهت جلوگیری از رشد علف های هرز مفید باشد.