مقاله بررسی تغییرات پروتئین دانه گندم از طریق محلول پاشی کود نیتروژن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در زراعت و اصلاح نباتات ایران از صفحه ۱ تا ۶ منتشر شده است.
نام: بررسی تغییرات پروتئین دانه گندم از طریق محلول پاشی کود نیتروژن
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پروتئین دانه
مقاله گندم
مقاله محلولپاشی
مقاله نیتروژن

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: لطف الهی محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
گندم در مراحل مختلف رشد نیاز متفاوتی به ازت دارد بنابراین کاربرد ازت به میزان مشخص و در زمان معین مهم می باشد. هدر رفتن ازت توسط شستشو خطری جدی برای محیط زیست به شمار می آید که با مدیریت صحیح قابل کنترل است. این طرح به منطور بررسی کاربرد محلولپاشی کود ازته در دو زمان پنجه دهی و گلدهی گندم و مقایسه آن با روش رایج کوددهی و تاثیر آن بر عملکرد دانه و پروتئین گندم اجرا شد. طرح در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی شامل ۶ تیمار شامل T1 که در آن کود ازته مصرف نشده، T2 که ثلث کود ازته قبل از کاشت ثلث آن زمان پنجه دهی و ثلث زمان گلدهی، T3 که ثلث کود ازته زمان کاشت ثلث زمان گلدهی و محلولپاشی در زمان پنجه دهی، T4 که ثلث قبل از کاشت، ثلث زمان پنجه دهی و محلولپاشی در زمان گلدهی T5 که ثلث کود ازت قبل از کاشت و ثلث زمان گلدهی و محلولپاشی در زمان پنجه دهی و گلدهی T6 که ثلث قبل از کاشت، ثلث زمان پنجه دهی و محلولپاشی در زمان پنجه دهی و گلدهی اعمال شد. تیمارها در ۴ تکرار و در ۳ سال اجرا شد. میزان فسفر و پتاس و عناصر کم مصرف بر اساس آزمون خاک مصرف شد و مقدار ازت مصرفی از منبع اوره که با توجه به تیمارهای مختلف در هر تقسیط به میزان ۱۰۰ کیلوگرم اوره مصرف شد. در محلول پاشی به میزان ۱۰ کیلوگرم ازت در هکتار استفاده شد. عملکرد کمی و کیفی دانه و کاه بر اساس موازین طرح آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و مقایسه میانگین ها به روش آزمون چند متغیره دانکن (D.M.R.T) صورت گرفت. هدف از اجرای طرح دستیابی به عملکرد کمی و کیفی بالای گندم نان و افزایش راندمان کودهای ازته، صرفه جویی در مصرف بی رویه کودهای ازته که علاوه بر جنبه اقتصادی از آلودگی محیط زیست نیز جلوگیری می نماید. نتایج سال اول نشان داد که بیشترین عملکرد دانه۴٫۸۴۴  تن در هکتار مربوط به تیمار T6 و بیشترین درصد پروئتین ۱۳٫۵۸ مربوط به تیمار T5 بود. نتایج سال دوم نشان داد که بیشترین عملکرد دانه ۸٫۴۵۸ تن در هکتار مربوط به تیمار T4 و بیشترین درصد پروئتین ۱۳٫۷۲ مربوط به تیمار T2 بود. کلا در سال دوم عملکرد دانه و درصد پروئتین نسبت به سال اول بهتر بود. نتایج سال سوم نشان داد که عملکرد ۵٫۰۳۱ تن در هکتار مربوط به تیمار T3 و بیشترین درصد پروتئین ۱۳٫۳۱ مربوط به تیمار T5 می باشد به علت شرایط مختلف آب و هوایی در سال های مختلف نتایج متفاوتی گرفته شده ولی با توجه به میانگین ۳ ساله نتایج و صرفه جوئی در ۱٫۳ کودهای ازته می توان گفت که بطور متوسط بهترین عملکرد دانه ۵٫۶۴۳ تن و درصد پروتئین ۱۳٫۳ از تیمار T6 بدست آمده است.