مقاله بررسی تظاهرات بالینی و نتایج درمانی موکورمایکوزیس رینواوربیتوسربرال در دو مرکز ارجاعی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردین ۱۳۹۳ در مجله دانشکده پزشکی از صفحه ۴۶ تا ۵۱ منتشر شده است.
نام: بررسی تظاهرات بالینی و نتایج درمانی موکورمایکوزیس رینواوربیتوسربرال در دو مرکز ارجاعی
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله موکورمایکوزیس
مقاله رینواوربیتوسربرال
مقاله آمفوتریسین B

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: توانایی ثانی اشرف
جناب آقای / سرکار خانم: فتی عبدالمجید
جناب آقای / سرکار خانم: آریان مهناز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی تظاهرات مختلف بالینی و نتایج درمانی بیماری موکورمایکوزیس رینواوربیتوسربرال بود.
روش بررسی: این مطالعه به صورت توصیفی – مقطعی در بیماران مبتلا به موکورمایکوزیس انجام شد. تمامی بیماران مراجعه کننده در طی سال های ۱۳۷۷ تا خرداد ۱۳۹۱ در صورتی که شرایط ورود به مطالعه را داشتند انتخاب شدند. علایم بالینی و عوامل مساعدکننده و پارامترهای دموگرافیک، روش تشخیص، برنامه درمانی، میزان بقا، فاکتورهای مرتبط با پیامد بیماران و دوز کلی آمفوتریسین B بیماران بررسی شد.
یافته ها: از ۱۲۳ بیمار مورد مطالعه، ۹۲ بیمار قطعی، یک مورد احتمالی و ۳۰ مورد ممکن بود. از ۹۲ بیمار با تشخیص قطعی موکورمایکوزیس ۵۲% مرد و ۴۸% زن بودند. %۴۲٫۴ دیابت، ۳۸% نقص ایمنی، %۴۱٫۳ تب، %۵۴٫۳ زخم بینی و نکروز کام، %۵۹٫۷ علایم چشمی، %۵۵٫۴ سردرد، %۲۸٫۲ علایم سیستم عصبی مرکزی و %۵۳٫۲ علایمFacial  داشتند. زمان متوسط شروع درمان از علایم ۸٫۲±۸٫۶ روز بود و در %۷۰٫۵ بیماران از آمفوتریسین B و جراحی، هر دو استفاده شد. متوسط تعداد جراحی ها ۱٫۸±۱٫۵ بود. در پی گیری بقای شش ماهه به طور متوسط بقای روزانه ۶۰٫۳±۸۳ روز بود و در کل %۳۲٫۷ از بیماران زنده ماندند.
نتیجه گیری: دیابت و بعد از آن نقص ایمنی به عنوان شایع ترین عوامل مساعدکننده بودند. در رابطه با تاثیر سن و عوامل مساعد کننده و عوارض دارویی بر بقا هیچ تفاوت معناداری از نظر آماری وجود نداشت. الگوی درگیری تصویربرداری بر مرگ بیمارستانی موثر بود. دوز توتال آمفوتریسین B بر بقای بیماران تاثیر دارد. برنامه درمانی و تعداد عمل جراحی با بقا رابطه داشت.