مقاله بررسی ترانه سرایی در ادبیات فارسی تا دوره مشروطیت ایران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در زبان و ادب فارسی از صفحه ۱۷۹ تا ۱۹۳ منتشر شده است.
نام: بررسی ترانه سرایی در ادبیات فارسی تا دوره مشروطیت ایران
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ترانه
مقاله تصنیف
مقاله وزن ترانه
مقاله شعر فارسی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محمدپور محمدامین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
ترانه در لغت به معنای خرد، تر و تازه از ریشه اوستایی تئورونه، اصطلاحی عام بوده است که بر انواع قالب های شعری ملحون یا همراه موسیقی به ویژه فهلویات، دو بیتی، رباعی و بیت اطلاق می شده است. با توجه به ریشه باستانی ترانه ها، کهن ترین اشعار فارسی در میان این نوع ادبی یافت شده است. در سروده های زرتشت که در گات ها ثبت شده، به عنوان اولین بارقه های روحیه ایرانی نمود پیدا می کند. روش پژوهش حاضر تجزیه و تحلیل داده ها و توصیفی بوده است. در این جستار پس از بیان و تعریف ترانه، ترانه سرایی تا دوره مشروطیت بررسی می شود و به ویژگی های وزن ترانه، زبان ترانه و درون مایه آن پرداخته می شود. در سده های هشتم و نهم هجری قمری تصنیف به جای قول و غزل ترانه (فروداشت) به کار می رفته است، پیش از آن به معنی آهنگسازی معمول بوده و به تدریج به معنی شعر و غزلی که متناسب و همراه با موسیقی ساخته شده باشد، مصطلح شده است. تصنیف از قرن دهم به بعد به شعری اطلاق می شود که همراه با موسیقی خوانده می شود و گاه وزن عروضی دارد و کم و بیش قافیه نیز در آن به کار رفته است، یکی از بارزترین ویژگی آن تصنیف کردن (ساختن) است و غالبا تا دوره صفویه هماهنگ با شعر عروضی بوده است، ولی بعد از آن دوره تا حدی از وزن عروضی آزاد گشته است. تصنیف به صورت امروزی از دستاوردهای انقلاب مشروطیت است. زبان ترانه ساده و صمیمی است و درون مایه های آن معمولا توده ای، عامیانه و احساسی است.