مقاله بررسی تاثیر نوروفیدبک و کاردرمانی بر عملکرد حرکتی بیماران سکته مغزی مزمن (Single-System Design) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۰ در توانبخشی نوین از صفحه ۴۲ تا ۴۸ منتشر شده است.
نام: بررسی تاثیر نوروفیدبک و کاردرمانی بر عملکرد حرکتی بیماران سکته مغزی مزمن (Single-System Design)
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سکته مغزی
مقاله موج تتا
مقاله نوروفیدبک
مقاله عملکرد حرکتی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فرشچی فرناز
جناب آقای / سرکار خانم: اکبرفهیمی ملاحت
جناب آقای / سرکار خانم: نظری محمدعلی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: نواقص حرکتی شامل همی پارزی، عدم هماهنگی و اسپاستیسیته از رایج ترین آسیب های بعد از سکته مغزی هستند. بیشتر بیماران در طی زمان در بعضی از این نواقص بهبود می بابند که البته میزان آن در بیماران مختلف متفاوت می باشد. شواهدی هست که نشان می دهد افزایش شدت و کمیت درمان پس از سکته مغزی می تواند بهبود را افزایش بخشد. توانبخشی حرکتی این بیماران شامل ترکیبی از تکنیک های حرکت درمانی است که در بسیاری از کلینیک های کاردرمانی انجام می گیرد. اما در این روند توانبخشی به امواج مغزی بیماران سکته مغزی و تاثیری که این امواج می تواند بر حرکت داشته باشد توجهی نمی شود. یکی از این امواج تتا می باشد، لذا هدف از انجام این تحقیق بررسی تاثیر همراه کردن کاردرمانی و نوروفیدبک بر درمان حرکتی بیماران سکته مغزی می باشد.
روش بررسی: این مطالعه بصورت طرح تک آزمودنی Single-System design (AB) بر روی ۲ بیمار سکته مغزی انجام شد. در طی فاز پایه عملکرد اندام فوقانی و تحتانی بیماران (با استفاده از آزمون های فوگل-مایر و برگ)، سه روز در هفته و به مدت ۴ هفته مورد ارزیابی قرار گرفته و مداخلات کاردرمانی هم انجام شد. پس از اتمام این دوره فاز درمان آغاز گردید که ترکیبی از کاردرمانی و نوروفیدبک است و مدت آن نیز ۴ هفته بود. سپس نتایج ارزیابی های فازهای پایه و درمان مورد تجزیه و تحلیل آماری قرارگرفت.
یافته ها: هر دو بیمار بهبودی معنی داری را در عملکرد اندام فوقانی (بیمار ۱، ۸۱٫۱% و بیمار ۲، ۶۸٫۱%) و تحتانی (بیمار ۱، ۷۳٫۱% و بیمار ۲، ۷۵٫۴%) در آزمون فوگل-مایر و برگ (بیمار ۱،۵۱٫۶ % و بیمار ۲، ۶۸٫۱% ) نشان دادند.
نتیجه گیری: باتوجه به بهبودی قابل توجه در عملکرد اندام فوقانی و تحتانی بیماران به نظر می رسد همراه کردن نوروفیدبک با درمانهای رایج کاردرمانی، می تواند نتایج بالینی بهتری در بر داشته باشد. اگرچه به مطالعات بیشتر در آینده نیاز است.