مقاله بررسی تاثیر مواد افزودنی مختلف روی ماندگاری مخمر Pichia guilliermondii در حامل های پودری و کارایی آنها در کنترل کپک آبی سیب که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۰ در بیماریهای گیاهی از صفحه ۴۳۵ تا ۴۴۶ منتشر شده است.
نام: بررسی تاثیر مواد افزودنی مختلف روی ماندگاری مخمر Pichia guilliermondii در حامل های پودری و کارایی آنها در کنترل کپک آبی سیب
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله فرمولاسیون
مقاله Penicillium expansum
مقاله مواد حامل
مقاله کنترل بیولوژیک

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مختارنژاد لاچین
جناب آقای / سرکار خانم: اعتباریان حسن رضا
جناب آقای / سرکار خانم: فاضلی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: خوشایند محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در این مطالعه تاثیر سه ماده افزوده سوکروز، آلجینات سدیم و صمغ عربی روی پایداری سلول های مخمر Pichia guilliermondii در فرمولاسیون های پودری مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. سلول های مخمر پس از تکثیر در محیط کشت ملاس نیشکر با حامل های پودری تالک، کائولین، سبوس گندم و سبوس برنج و مواد افزوده مختلف شامل سوکروز، صمغ عربی و سدیم آلجینات مخلوط شدند. جمعیت مخمر در ۱۶ فرموله تهیه شده طی دوره شش ماهه مورد بررسی قرار گرفت. در پایان دوره شش ماهه نگهداری در دمای ۴ درجه سانتی گراد، بیشترین جمعیت سلول زنده مخمر در هر گرم فرمولاسیون با تعداد ۱۰۱۱×۱٫۴ و ۱۰۱۰×۶٫۵ به ترتیب در فرمولاسیون های شماره 11 (سبوس گندم همراه با صمغ عربی) و ۱۵ (سبوس گندم همراه با سوکروز) و کمترین جمعیت سلول زنده مخمر با تعداد ۱۰۷×۷٫۶ سلول در فرمولاسیون شماره ۲ (کائولین) دیده شد. در فرمولاسیون های نگهداری شده در ۲۴ درجه سانتی گراد نیز بیشترین جمعیت سلول زنده مخمر با تعداد ۱۰۱۰×۶٫۵ در فرمولاسیون شماره ۱۵ مشاهده شد. در دمای ۲۴ درجه نیز کمترین تعداد سلول زنده در فرمولاسیون شماره ۲ مشاهده گردید. در بررسی اثر فرمولاسیون در کنترل بیماری کپک آبی سیب در شرایط انبار نتایج قابل قبولی حاصل شد. در بررسی کارایی فرمولاسیون های نگهداری شده در هر دو دمای ۴ و ۲۴ درجه سانتی گراد، بیشترین کاهش مساحت لکه بیماری روی میوه سیب با کاربرد فرمولاسیون شماره ۱۵ دارای سوکروز و سبوس گندم مشاهده شد. تحقیق حاضر نشان داد که نوع و مقدار مواد به کار رفته در فرمولاسیون باعث حفظ قدرت حیات و کارایی جدایه آنتاگونیست در طی مدت انبارداری شده و موجب حفظ شدت اثر آن در کنترل بیماری در شرایط انبار می شود.