مقاله بررسی تاثیر رفلکسولوژی بر شدت علایم سندرم پیش از قاعدگی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردین و اردیبهشت ۱۳۹۲ در پژوهنده از صفحه ۸ تا ۱۵ منتشر شده است.
نام: بررسی تاثیر رفلکسولوژی بر شدت علایم سندرم پیش از قاعدگی
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سندرم پیش از قاعدگی
مقاله رفلکسولوژی پا
مقاله ماساژ
مقاله طبهای مکمل

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عبدالهی فرد ساره
جناب آقای / سرکار خانم: دولتیان ماهرخ
جناب آقای / سرکار خانم: حشمت رضا
جناب آقای / سرکار خانم: علوی مجد حمید

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: سندرم پیش از قاعدگی مجموعه ای از علایم فیزیکی، روانی و رفتاری با شدت متفاوت است که باعث به وجود آمدن اختلال در روابط فردی و اجتماعی می شود و یکی از شایعترین اختلالات سنین باروری است. رفلکسولوژی یا بازتاب درمانی به عنوان یکی از روشهای غیر دارویی پیشگیری و درمان سندرم پیش از قاعدگی، یک روش قدیمی و غیر تهاجمی است که تحقیقات کافی در زمینه تاثیر آن بر علایم سندرم پیش از قاعدگی وجود ندارد. این تحقیق به منظور تعیین تاثیر رفلکسولوژی پا بر علایم سندرم پیش از قاعدگی در دانشجویان ساکن خوابگاههای دانشگاه جهرم در سال ۹۱-۱۳۹۰ انجام گرفت.
مواد و روشها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دو گروهی یک سوکور بود که در آن ۹۰ دانشجوی مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی و ساکن خوابگاه دانشگاه جهرم، به طور تصادفی در دو گروه رفلکسولوژی پا و کنترل قرار گرفتند. رفلکسولوژی پا به مدت ۱۵ دقیقه روی هر پا (مجموعا ۳۰ دقیقه)، یک بار در روز، به مدت ۱۰ روز قبل از شروع سیکل خونریزی ماهانه انجام شد و تا زمان پریود ادامه داشت و پژوهشگر تا زمان اتمام سیکل قاعدگی نمونه ها را تحت نظر داشت. در گروه کنترل نیز ماساژ ملایم و بی تاثیری به پا داده شد. شدت علایم سندرم پیش از قاعدگی در سیکل قبل از مداخله و سیکل مداخله توسط آزمودنیها ثبت گردید. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل فرم تشخیص موقت سندرم پیش از قاعدگی، فرم ثبت وضعیت روزانه و آزمون افسردگی بک بود. تغییرات داخل گروه با آزمون ویلکاکسون و بین گروهها با آزمون من ویتنی تجزیه و تحلیل شد.
یافته ها: از مجموع افراد انتخاب شده، ۹۰ نفر در دو گروه ۴۵ نفره بررسی شدند. دو گروه از نظر متغیرهای زمینه ای نظیر سن و سن منارک و نیز شدت علایم قبل از مداخله اختلاف معنی داری نداشتند. میزان شدت علایم سندرم پیش از قاعدگی در گروه کنترل از ۲۷٫۵۴±۳۳٫۴ به ۲۹٫۲±۴۳٫۱ افزایش یافت (۰٫۰۰۰۱>P) و در گروه رفلکسولوژی پا از ۲۷٫۳±۳۳٫۰۲ به ۱۰٫۵±۹٫۶ کاهش یافت (۰٫۰۰۰۱>P) که این اختلاف بین دو گروه معنی دار بود (۰٫۰۰۰۱>P).
نتیجه گیری: به نظر می رسد رفلکسولوژی پا در بهبود علایم جسمی و روانی سندرم پیش از قاعدگی موثر است. بنابراین می توان پیشنهاد کرد که پژوهشهایی جهت بررسی تاثیر آموزش این تکنیک ساده و راحت به خود افراد انجام شود.