مقاله بررسی تاثیر باکتری های محرک رشد و محلول پاشی سیلیسیک اسید و اسیدهای آمینه بر فعالیت بیومارکرهای بیوشیمیایی در شرایط تنش خشکی در گیاه جو (.Hordeum vulgar L) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در زراعت و اصلاح نباتات ایران از صفحه ۱۲۷ تا ۱۳۸ منتشر شده است.
نام: بررسی تاثیر باکتری های محرک رشد و محلول پاشی سیلیسیک اسید و اسیدهای آمینه بر فعالیت بیومارکرهای بیوشیمیایی در شرایط تنش خشکی در گیاه جو (.Hordeum vulgar L)
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تخریب DNA
مقاله باکتری های محرک رشد
مقاله سیلیسیک اسید
مقاله اسیدهای آمینه
مقاله عملکرد دانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پورابتهاج محمد
جناب آقای / سرکار خانم: حبیبی داوود
جناب آقای / سرکار خانم: پاک نژاد فرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: داوودی فرد مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: فراهانی پاد پوریا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
کاهش صدمات ناشی از تنش خشکی در گیاهان با استفاده از کودهای بیولوژیک همانند باکتری های محرک رشد، سیلیسیک اسید و اسیدهای آمینه و بهبود عوامل فیزیولوژیکی همانند آنزیم ها، هورمون ها و بیومارکرها و در نتیجه بالا بردن میزان عملکرد گیاه در مناطق خشک و نیمه خشک از مدیریت های ضروری برای کنترل تنش خشکی در زراعت و همچنین زراعت گیاه جو می باشد. از این رو، اثر آبیاری به عنوان عامل اصلی در دو سطح شامل A1: آبیاری کامل و A2: قطع آبیاری از مرحله گلدهی به بعد و سطوح عامل فرعی در پنج سطح شامل B1: شاهد (عدم مصرف باکتری، اسید آمینه و سیلیسیک اسید)، B2: بذر مال باکتری، B3: بذر مال باکتری + اسپری کردن سیلیسیک اسید، B4: بذر مال باکتری + اسپری کردن اسیدهای آمینه و B5: بذر مال باکتری + اسپری کردن سیلیسیک اسید به همراه اسیدهای آمینه طی آزمایشی به صورت کرت های یک بار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار مورد بررسی قرار گرفت. این آزمایش در سال ۱۳۸۸ در ایستگاه تحقیقات کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج به اجرا گذاشته شد. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که تاثیر آبیاری بر تمامی صفات در سطح احتمال ۱ درصد معنی دار بود. بالاترین میزان عملکرد دانه به آبیاری معمولی اختصاص یافت. بالاترین میزان مالون دی آلدئید، دی تیروزین و دی هیدروکسی گوآنوزین به قطع آبیاری از مرحله گلدهی به بعد مربوط بود. اثرات متقابل نشان داد که بالاترین میزان عملکرد دانه به آبیاری معمولی و به بذرمال باکتری + محلول پاشی سیلیسیک اسید به همراه محلول پاشی اسیدهای آمینه تعلق داشت. همچنین بالاترین مالون دی آلدئید، دی تیروزین و دی هیدروکسی گوآنوزین مربوط به قطع آبیاری از مرحله گلدهی به بعد و به بذرمال باکتری به همراه محلول پاشی سیلیسیک اسید + محلول پاشی اسیدهای آمینه و به ترتیب با میزان (۱۹۸٫۴، ۱۰۴٫۹ و ۱۸٫۱ میکرومول بر گرم پروتئین) تعلق داشت.