مقاله بررسی تاثیر باکتری های محرک رشد و محلول پاشی اسیدهای آمینه و اسید سیلیسیک برروی فعالیت بیومارکرهای بیوشیمیایی تحت شرایط تنش خشکی در گیاه گندم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در زراعت و اصلاح نباتات ایران از صفحه ۸۳ تا ۹۹ منتشر شده است.
نام: بررسی تاثیر باکتری های محرک رشد و محلول پاشی اسیدهای آمینه و اسید سیلیسیک برروی فعالیت بیومارکرهای بیوشیمیایی تحت شرایط تنش خشکی در گیاه گندم
این مقاله دارای ۱۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گندم
مقاله بیومارکرهای بیوشیمیایی
مقاله باکتری های محرک رشد
مقاله اسید سیلیسیک
مقاله اسیدهای آمینه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: داوودی فرد مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: حبیبی داوود
جناب آقای / سرکار خانم: پاک نژاد فرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: فاضلی فائزه
جناب آقای / سرکار خانم: داوودی فرد فرهاد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
خشکی و تنش ناشی از آن از جمله عوامل مهمی است که تولیدات کشاورزی را در ایران با محدودیت روبرو ساخته و بازده استفاده از مناطق خشک را کاهش می دهد. از این رو اثر آبیاری به عنوان عامل اصلی در دو سطح شاملa1 : شاهد (آبیاری نرمال)،a2 : قطع آبیاری از مرحله گلدهی به بعد، تیماردوم آزمایشی به عنوان سطوح عامل فرعی در پنج سطح شامل b1: شاهد،b2 : بذر مال باکتری (pseudomonas Azospirillum, Azotobacter,)، b3: بذر مال باکتری (Azospirillum, Azotobacter, pseudomonas) به همراه محلول پاشی سیلیسیک اسید، :b4 بذر مال باکتری (Azospirillum, Azotobacter, pseudomonas) به همراه محلول پاشی اسید های آمینه،b5 : بذر مال باکتری (Azospirillum, Azotobacter, pseudomonas) به همراه محلول پاشی سیلیسیک اسید و اسید های آمینه، طی آزمایشی به صورت کرت های یک بار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار به اجرا در آمد. نتایج حاصل از تجزیه واریانس نشان داد که تاثیر آبیاری بر بیومارکرهای بیوشیمیایی در سطح احتمال ۱ در صد معنی دار است، به نحوی که بالاترین میزان مالون دی آلدئید، دی تیروزین، دی هیدروکسی گوانوزین به قطع آبیاری از مرحله گلدهی به بعد اختصاص یافت. اثر تیمار دوم آزمایشی نیز در سطح احتمال ۱ درصد بر روی بیومارکرهای بیوشیمیایی معنی دار گردید و بالاترین میزان بیومارکرهای بیوشیمیایی به تیمار شاهد و کمترین آنها به تیمار تلقیح باکتری به همراه محلول پاشی اسید سیلیسیک و اسید های آمینه تعلق داشت، ضمن آنکه اثرات متقابل بین سطوح آبیاری و سطوح تیمار دوم آزمایشی نشان داد که کمترین میزان مالون دی آلدئید و دی تیروزین مربوط به آبیاری نرمال و به بذر مال باکتری به همراه محلول پاشی اسید سیلیسیک و اسید های آمینه به ترتیب با میانگین میزان فعالیت ۷۷٫۸ و ۲۱٫۱ میکرومول بر گرم پروتئین تعلق داشت، ضمن آنکه کمترین میزان دی هیدروکسی گوانوزین با میانگین میزان فعالیت ۱۰٫۳۳ میکرومول بر گرم پروتئین از آبیاری نرمال به همراه محلول پاشی اسید سیلیسیک حاصل گردید. با توجه به نتایج حاصل از این آزمایش می توان استنباط کرد که نقش باکتری های محرک رشد به همراه محلول پاشی اسید سیلیسیک و اسید های آمینه در افزایش تحمل به تنش خشکی در گندم به دلیل کاهش میزان تولید بیومارکرهای بیوشیمیایی که نتیجه آن کاهش خسارت اکسیداتیو ناشی از گونه های فعال اکسیژن می باشد که تحت تنش خشکی ایجاد می گردد.