مقاله بررسی ایمونوهیستوشیمیایی بروز نشانگر E- cadherin در تومورهای بزاقی پلئومورفیک آدنوما و موکواپیدرموئید کارسینوما که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در مجله دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از صفحه ۳۱ تا ۳۶ منتشر شده است.
نام: بررسی ایمونوهیستوشیمیایی بروز نشانگر E- cadherin در تومورهای بزاقی پلئومورفیک آدنوما و موکواپیدرموئید کارسینوما
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله E- cadherin
مقاله کدهرین
مقاله ایمونوهیستوشیمی
مقاله آدنوما پلئومورفیک
مقاله کارسینوما موکواپیدرموئید
مقاله نئوپلاسم غدد بزاقی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عطارباشی مقدم ساعده
جناب آقای / سرکار خانم: پورمهدی بروجنی مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: غلامیان مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: پدرام هوتن
جناب آقای / سرکار خانم: عطارباشی مقدم فاضله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: E- cadherin یک کادهرین کلاسیک بوده، نقشی کلیدی در اتصالات چسبندگی بین سلول های اپی تلیالی بازی می کند. این پروتئین به عنوان مولکول سرکوب گر پرولیفراسیون و تهاجم مطرح است. مطالعات اندکی پیرامون بروز E- cadherin در نئوپلاسم های بزاقی موجود می باشند. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی بروز E- cadherin و نقش احتمالی آن در پیشرفت و تهاجم نئوپلاسم های بزاقی صورت پذیرفت.
مواد و روشها: در پژوهش مقطعی و گذشته نگر حاضر ۱۵ نمونه پلئومورفیک آدنوما و ۹ نمونه موکواپیدرموئید کارسینوما برای نشانگرE- cadherin  با استفاده از روش ایمونوهیستوشیمی رنگ آمیزی شدند. وسعت رنگ پذیری بر اساس درصد سلول های مثبت رنگ گرفته به صورت غشایی در حداقل ۱۰۰۰ سلول نئوپلاستیک محاسبه شد.
یافته ها: در غدد بزاقی نرمال رنگ پذیری شدید غشایی در دور آسینی های موکوسی، سروزی و داکت ها مشاهده شد. سلول های میواپیتلیال منفی بودند. در پلئومورفیک آدنوما رنگ پذیری شدید در طول غشاء سلول های متصل به هم تشکیل دهنده داکت ها، جزایر، طناب ها و صفحات سلولی دیده شد اما سلول های میواپی تلیالی تشکیل دهنده استروما منفی بودند. در موکواپیدرموئید کارسینوما سلول های اپیدرموئید و اینترمدیت رنگ پذیری شدید غشایی نشان دادند. سلول های موکوسی نیز رنگ پذیری غشایی نشان دادند. پس از انجام آزمون آماری، درصد سلول های مثبت در موکواپیدرموئید کارسینوما و پلئومورفیک آدنوما به ترتیب
۸۲٫۵۶±۱۱٫۶۶ و ۶۷٫۴±۷٫۲۴ بود که از لحاظ آماری این تفاوت معنی دار نبود (P>0.05).
نتیجه گیری: بروز E- cadherin در افتراق پلئومورفیک آدنوما از موکواپیدرموئید کارسینوما کمک کننده نبوده، با فنوتیپ سلولی در ارتباط می باشد.