مقاله بررسی اثر یک دوره تمرین استقامتی بر سطح پروژسترون در فاز لوتئال زنان ورزشکار که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در فصلنامه تحقیقات در علوم زیستی ورزشی از صفحه ۶۱ تا ۷۰ منتشر شده است.
نام: بررسی اثر یک دوره تمرین استقامتی بر سطح پروژسترون در فاز لوتئال زنان ورزشکار
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرینات استقامتی
مقاله پروژسترون
مقاله فاز لوتئال
مقاله زنان ورزشکار

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شریفی غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: فرزان فرد فاطمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تمرینات ورزشی به عنوان یکی از قدرتمندترین عوامل محرک برای سیستم غدد درون ریز شناخته شده است. پاسخ های هورمونی به تمرینات ورزشی به عوامل مختلفی چون نوع تمرینات، شدت و مدت، شرایط تمرینی ورزشکار و مهم تر از همه جنسیت ورزشکار بستگی دارد. با توجه به اهمیت تاثیرات تمرین، خصوصا تمرینات استقامتی بر هورمون های جنسی و سیستم تولیدمثل در زنان ورزشکار، تحقیق حاضر با هدف اندازه گیری سطح سرمی پروژسترون در فاز لوتئال زنان ورزشکار پس از هشت هفته تمرین استقامتی انجام گردید. در این تحقیق از میان ورزشکاران علاقمندی که حداقل سه سال سابقه تمرینات ورزشی و شرکت در مسابقات ورزشی را داشتند، ۱۵ نفر انتخاب گردیدند. دامنه نرمال سطح سرمی پروژسترون در فاز لوتئال بین ۲-۲۵ ng/ml در نظر گرفته شد. ابتدا نمونه گیری اولیه از ورزشکاران انجام گرفت، اندازه به دست آمده داد ۳٫۸۲ ng/ml بود که تمامی آنان را در دامنه نرمال قرار می داد، آن گاه طبق برنامه تمرینی، این ورزشکاران به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه به تمرینات استقامتی پرداختند. در پایان هشت هفته از آن ها نمونه خونی جهت اندازه گیری سطح سرمی پروژسترون در فاز لوتئال گرفته شد. هم چنین پس از گذشت یک ماه از تمرینات استقامتی اندازه گیری سوم سطح سرمی پروژسترون در فاز لوتئال، انجام گردید. تجزیه و تحلیل داده های تحقیق با استفاده از آزمون کالموگروف – اسمیرنوف و آزمون t همبسته در سطح  p≤۰٫۰۵انجام گرفت. نتایج بدست آمده حاکی از آن بود که بین اندازه گیری اول پروژسترون و پس از هشت هفته تمرین استقامتی (۱٫۳۲ ng/ml) کاهش معنی داری ( (p<0.05و بین مرحله دوم و سوم افزایش معنی داری (P=0.001) مشاهده گردید. هم چنین بین اندازه گیری سوم که یک ماه پس از تمرینات استقامتی انجام پذیرفت و میزان آن ۳٫۲۸ ng/ml بود، با میزان اولیه سطح سرمی پروژسترون تفاوت معناداری وجود نداشت (p>0.05). یعنی بعد از یک ماه میزان سطح سرمی پروژسترون به خط پایه خود نزدیک شد. پس نتیجه می گیریم تمرینات استقامتی موجب کاهش میزان سطح سرمی پروژسترون در فاز لوتئال زنان ورزشکار می گردد اما پس از یک ماه این کاهش به سطح اولیه خود باز می گردد. بنابراین نتایج به دست آمده از این پژوهش می تواند در جهت افزایش آگاهی مربیان در چگونگی اعمال شدت تمرینات و خصوصا تمرینات استقامتی با در نظر گرفتن تاثیرات آن در سیستم هورمونی زنان ورزشکار، مفید و مورد استفاده قرار گیرد.