مقاله بررسی آگاهی دندان پزشکان عمومی شهر کرمانشاه در ارتباط با بیماران مبتلا به اختلالات خون ریزی دهنده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد ۱۳۹۲ در مجله دانشکده دندان پزشکی اصفهان از صفحه ۱۷۸ تا ۱۸۵ منتشر شده است.
نام: بررسی آگاهی دندان پزشکان عمومی شهر کرمانشاه در ارتباط با بیماران مبتلا به اختلالات خون ریزی دهنده
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آگاهی
مقاله دندان پزشکان
مقاله تست های انعقادی خون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حقی مریم
جناب آقای / سرکار خانم: حقی مرجان
جناب آقای / سرکار خانم: کبودی بیژن
جناب آقای / سرکار خانم: نصیری سیروس
جناب آقای / سرکار خانم: محبی اسداله
جناب آقای / سرکار خانم: محمودی زنگنه یاسمن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: لازم است دندان پزشکان درباره تاثیر بیماری های انعقاد خون بر نحوه برخورد با بیمارانشان آگاهی کافی داشته باشند. با توجه به اهمیت این موضوع، هدف از تحقیق حاضر، تعیین آگاهی دندان پزشکان عمومی شهر کرمانشاه در زمینه اقدامات لازم در بیماران با اختلالات خون ریزی دهنده بود.
مواد و روش ها: این تحقیق به روش مقطعی و در سال ۱۳۹۱ با انتخاب تصادفی ۹۰ دندان پزشک در بخش دولتی و خصوصی در شهر کرمانشاه انجام شد. سطح آگاهی با استفاده از پرسش نامه خودایفا درباره شرایط پرخطر برای خون ریزی در اقدامات دندان پزشکی (۱۱ امتیاز) و آزمایشات انعقاد خون (هشت امتیاز) بررسی شد. جهت بررسی ارتباط بین متغیرها از آزمون همبستگی Pearson و آنالیز واریانس یک طرفه استفاده شد (a=0.05).
یافته ها: از ۹۰ نفر دندان پزشک، ۷۹ نفر به پرسش نامه طرح به طور کامل پاسخ دادند. میانگین امتیاز سطح آگاهی از سقف ۱۹ امتیاز برابر ۱۰٫۹±۳٫۲ بود. ۶۳٫۳ درصد دارای آگاهی قابل قبول (نمره برابر یا بیشتر از ۶۰ درصد کل امتیاز) بودند. در بخش اقدامات دندان پزشکی پرخطر برای خون ریزی حدود ۴۰ درصد دندان پزشکان در این بخش امتیازی کمتر از هفت داشتند. در بخش مربوط به آزمایشات و برخورد با اختلالات انعقادی تنها ۳۴ درصد دندان پزشکان امتیاز بالای ۵ کسب کردند. با افزایش سابقه کار، میزان احتیاط و استفاده از آزمایشات کنترل وضعیت انعقادی، کاهش یافت (p value= 0.02).
نتیجه گیری: بر اساس یافته های به دست آمده در این مطالعه، میزان آگاهی دندان پزشکان در مورد اختلالات خون ریزی دهنده کافی به نظر نمی رسد. اجرای برنامه های آموزشی در این زمینه توصیه می گردد.