مقاله بررسی آلودگی صوتی در راه آهن شهری و حومه تهران در سال ۱۳۸۹ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۱ در سلامت کار ایران از صفحه ۷۶ تا ۸۲ منتشر شده است.
نام: بررسی آلودگی صوتی در راه آهن شهری و حومه تهران در سال ۱۳۸۹
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آلودگی صوتی
مقاله راه آهن شهری
مقاله تهران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حمیدی منصوره
جناب آقای / سرکار خانم: کاوسی امیر
جناب آقای / سرکار خانم: نصیری پروین
جناب آقای / سرکار خانم: همدانی ابوالفضل
جناب آقای / سرکار خانم: کیانی سجاد
جناب آقای / سرکار خانم: دهقان حمیدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: آلودگی صوتی یکی از عوامل خطرزا در محیط زیست انسانی است که می تواند سلامتی روحی، روانی و جسمی انسان را به صورت جدی به مخاطره اندازد. یکی از منابع مهم این آلودگی، صدای ناشی از ترافیک و حمل و نقل شهری به ویژه سیستم راه آهن شهری (مترو) در محیط زیست می باشد. در این مقاله به بررسی و ارزیابی وضیعت صدا در کابین راهبرها و داخل واگن مسافری قطارهای متروی تهران وحومه پرداخته شده است.
روش بررسی: در این مطالعه مقطعی تراز صدا و آنالیز فرکانس صدا در قطارهای خطوط یک، دو، چهار و پنج مترو که هم اکنون از خطوط فعال در شهر تهران و حومه می باشند، در ۳۵۴ نقطه مورد اندازه گیری و ارزیابی قرارگرفته است که ۹۶ نقطه در داخل کابین راهبر و ۲۵۸ نقطه در داخل واگن قطارها به مدت یک هفته در طی روز در دو وضعیت حرکت و توقف قطار انجام شده است. ارزیابی صدا بر اساس استاندارد هوای آزاد مصوب شورای عالی محیط زیست ایران و سازمان ACGIH انجام شد. همچنین قطارهای مترو از نظر آلودگی صوتی بر اساس نوع قطار (TM, DC, AC) با یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفتند. برای اندازه گیری صدا از دستگاه آنالیزور دار کالیبره شده مدل CEL–۴۹۰٫۴۵۰ استفاده گردید و داده ها با استفاده از روش های توصیفی آماری و آزمون t و آنالیز واریانس توسط نرم افزار SPSS 18مورد تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: میانگین تراز معادل صوتی محاسبه شده داخل واگن در حین حرکت برابر ۷۱٫۹dBA که به طور معنی داری بیشتر از حد استاندارد (۶۵ dBA) می باشد (p<0.01). در صورتی که میانگین تراز معادل صوتی محاسبه شده داخل کابین در حین حرکت برابر ۷۳٫۳dBA که به طور معنی داری کمتر از حد استاندارد (۸۵ dBA) می باشد (p<0.01). بین میانگین تراز فشار صوتی (داخل واگن و کابین راهبر) در موقعیت حرکت با توقف اختلاف معنی داری وجود دارد (p<0.01) اما اختلاف معنی داری بین تراز فشار صوتی داخل واگن و کابین راهبرها در موقعیت حرکت وجود نداشت (p=0.5). در داخل واگن در فرکانس های مختلف اختلاف معنی داری بین متوسط تراز فشار صوتی در موقعیت حرکت و توقف وجود ندارد (p=0.5). اما این مطلب در مورد کابین در فرکانس های ۵۰۰ و ۲۵۰ اختلاف معنی داری بین متوسط تراز فشار صوتی در موقعیت حرکت و توقف وجود دارد (P<0.01). قطارهای نوع TM 1 و TM 2 از لحاظ متوسط تراز معادل صوتی و فشار صوتی در یک سطح (P=0.677) و قطارهای نوع AC و DC هم در یک سطح قرار دارند (p=0.5) که به ترتیب متوسط صدا در آن ها برابر ۶۹٫۵ و ۷۳ می باشد.
نتیجه گیری: نتایج بدست آمده از این پژوهش نشان داد که میانگین تراز معادل صوتی در داخل کابین ها کمتر از حد مجاز اما در داخل واگن ها بیشتر از حد مجاز است؛ لذا اقدامات کنترلی و اصلاحی برای کاهش صدا در داخل واگن ها ضروری به نظر می رسد.