سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین همایش معماری پایدار

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مانیا داعی الله – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد، عضو باشگاه پژوهشگران دانشگاه آزا
مجتبی احمدی پیروز – دانشجوی کارشناسی ارشد

چکیده:

توسعه پایدار از چند دهه اخیر در تمام کشورهای دنیا از اهمیت ویژه ای برخوردار گشته و پرداختن به آن در همه حیطه ها به عنوان یک مهم تلقی می گردد. بررسی ها پیرامون معماری گذشته ایران نشان می دهد که این ساختار همواره همگام با اصول و شاخصه های توسعه پایدار عمل می نموده و به بهترین شکل به تمام جنبه های توسعه پایدار از جمله شاخصه (زیست محیطی ، شبکه اقتصادی و شبکه اجتماعی) پاسخ داده است و به طور کلی این رویکرد نه تنها در کل بنا بلکه در بخشها و جزییات بنا نیز رعایت می شده است؛ یکی از این بخشها که در رساندن هر بنا به شاخصه های توسعه پایدار حائز اهمیت است پشت بام یا نمای پنجم می باشد که به لحاظ نوع ساختار، عملکرد و نوع از مصالح در راستای شاخصه های توسعه پایدار بوده است و باتوجه به این که به این بخش مهم از فضا ،امروزه به مکانی بی اهمیت ودر بسیاری از موارد برخلاف اصول توسعه پایدار تبدیل شده پرداختن به این موضوع می تواند راهکاری را برای معماری امروز فراهم آورد در پژوهش سعی برآنست تا به بررسی پشت بام در معماری گذشته را باتوجه به مبنا و رویکرد توسعه پایدار بپردازد