سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

محمدرضا پیمان فر – مدرس،گروه شیمی دانشگاه جامع علمی کاربردی لارستان فارس، ایران
غلامعلی حقیقت –
امید معینی جزنی –
کتایون ایزدشناسان –

چکیده:

امروزه پلی اتیلن ترفتالات به عنوان یکی از پلاستیکهای مهندسی جایگاه ویژه ای در صنایع پلیمر پیدا نموده و با توجه به طول عمر بالای این ماده درصنایع و چرخه مصرف آن، باید به ضایعات حاصل از آن بدلیل اهمیت بحث بازیافت و تجزیه در محیط زیست این ماده نگاه ویژه ای داشت. PET ماده ای است که اگر بازیافت آن بخوبی صورت پذیرفته و ناخالصیهای مواد بازیافتی PET حذف شود، خواص فرآیندی ضایعات آن می تواند به خوبی PET نو باشد. از سویی دیگر، پیشرفت تکنولوژی آلیاژ سازی پلیمرها ایجاب می کند که جهت دستیابی به نتایج بهتر در بازیافت PET نیز ازاین تکنیک به خوبی بهره گرفته شود. دراین پژوهش، سعی بر آن شد تا با استفاده از تکنیک آلیاژسازی، خواص PET بازیافتی بهبود یابد . لذا با توجه به خواص کششی مناسبی که پلی-پروپیلن دارد، PET بازیافتی با PP آلیاژ گردید، اما از آنجا که این دو پلیمر سازگاری مناسبی بایکدیگر ندارند، از EPDM عامل دارشده از طریق اپوکسیداسیون به عنوان سازگارکننده استفاده شد. ایجاد پیوند بین گروهای عاملی EPDM اپوکسیده شده و باندهای کربوکسیل و هیدروکسیل PET ، سازگاری آلیاژ نهایی را به دنبال خواهد داشت. از آلیاژ حاصله تستهای مکانیکی وحرارتی مورد نیاز بعمل آمد که نتایج حاصله نشان می دهد EPDM عامل دار شده قادر به ایجاد استحکام کششی مورد نیاز و بالاتر ازPET بازیافتی خالص جهت کاربرد در نوارهای پلاستیکی نمی باشد.