سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی دستاوردهای نوین در زراعت

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

معصومه رضایی مشایی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته بیوتکنولوژی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع
قربانعلی نعمت زاده – استاد ومحقق ارشد پژوهشکده برنج ومرکبات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع
حسین عسگری – استادیار گروه بیوتکنولوژی،دانشکده مهندسی انرژی وفناوری های نوین دا
احسان شکری – کارشناس ارشد اصلاح نبات پژوهشکده برنج و مرکبات، دانشگاه علوم کشاورزی

چکیده:

مدیریت یونهای سمی یکی از مهمترین قابلیتهای اکوفیزیولوژیک سلولی و بافتی گیاهان هالوفیت میباشد. هالوفیتهای دولپه بر پایه تجمع واکوئلی و جذب آب و حفظ غلظت پایدار سلولی یون، محدوده تحمل به شوری را در خود افزایش داده اند. این در حالیست که هالوفیتهای تک لپه به جهت ساختاری، محدودیت گوشتی شدن داشته و لذا بهترین استراتژی مدیریت محتوای یون در آنها وابسته به غدد نمکی خواهد بود. مطالعه ارایه شده بر اساس ارزیابی روابط یونی گیاه آلروپوس لیتورالیس تنظیم شده است اطلاعات ارایه شده نشان داد که وزن خشک اندام هوایی از تیمار ۰ تا ۲۰۰ میلی مولار روند افزایشی و از تیمار ۲۰۰ میلی مولار به بعد روند کاهشی داشت. بر پایه اطلاعات موجود محتوای بافتی پتاسیم بر خلاف سدیم با افزایش شوری کاهش یافت. بر خلاف الگوی تجمع درون بافتی پتاسیم با افزایش سطوح شوری میزان دفع نمک و یون های سدیم و پتاسیم در نمک دفع شده افزایش یافت. نتایج بدست آمده پیشنهاد می نماید مکانیسم دفع نمک وابسته به سطوح شوری در گیاه آلروپوس لیتورالیس می تواند مکانیسم موثری در ارتقا تحمل به شوری گیاهان زراعی معرفی نماید.