سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

تایماز لاریمیان – دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی و برنامه ریزی شهری و منطقهای
آرش صادقی – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تربیت مد
بهار عبدالله – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی منطقهای، دانشکده هنر و معماری، دا

چکیده:

مسئله حمل و نقل همواره به عنوان یکی از عمدهترین معضلات شهری محسوب میشده است. رشدشتابان اقتصادی و جمعیتی شهرها، افزایش مالکیت خودروهای شخصی، محدودیت زیر ساختهای حمل ونقلشهری ، افزایش سفرهای درون شهری و توسعه نامتناسب فضاهای شهری، باعث افزایشمعضلات ترافیکی در شهرها میشود. امروزه جهت رهایی از این مشکلات و افزایش مطلوبیت و کیفیت زندگی در شهرها، توسعهفضاهای شهری برمبنای سیستم حمل و نقل عمومی شکل می گیرد. در واقع می توان گفت که توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی راهکار مناسبی برای حل مشکلات ترافیکی و تحقق حمل و نقل پایدار شهری به حسابمی آید. این نوع توسعه، مناطق شهری سالم ، پویا و سرزنده با تنوعی از کاربریها را ایجاد می کند و باعث بهبود کیفیت محیط و کاهشآلودگیهای زیست محیطی می شود.این پژوهش میکوشد تا شاخصهای موثر در اجرای رویکرد توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی در ایران را ارزیابی و اولویت بندی نماید. بدین منظور با بکارگیری تکنیک تحلیل سلسله مراتبی فازی Fuzzy AHP) 4 معیار اصلی و ۱۶ زیرمعیار مورد سنجش و ارزیابی قرار گرفته و براساس میزان نقش و اهمیت، اولویت بندی میشوند. در پایان نیز راهکارها و پیشنهاداتی جهت پیاده سازی رویکردTOD ارائه می گردد. نتایج این پژوهشحاکی از آنست که شاخصهای حمل و نقل و ترافیک، کالبدی و کارکردی به ترتیب بیشترین میزان تاثیر را در پیادهسازی رویکرد توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی داشته اند.