سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: سومین سمینار بین المللی دانه های روغنی و روغنهای خوراکی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

سعید حسن پورفوجردی – دانشجوی کارشناسی ارشد تغذیه دام، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائمشهر
عبدالحکیم توغدری – دانشجوی دوره دکتری تغذیه دام دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان

چکیده:

گوار یک گیاه یکساله است که برای اولین بار کاشت آن به هندوستان برمی گردد و در سال ۱۹۰۳ به ایالات متحده وارد شد. وتولیدات تجاری این گیه در سال ۱۹۵۰ در ایلات متحده شروع گردید که در برابر شرایط سخت جوی نظیر کم آبی، زمینهای سنگی و تابش شدید نورآفتاب مقاوم بوده و توانایی رشد در مناطق کم آب را نیز دارد. امروزه تولید عمده گوار در جهان در کشورهای هند، پاکستان و امریکا صورت می پذیرد. البته این گیاه در افریقا و استرالیا نیز به میزان کمتر کشت میشود.هشتاد درصد گوار مصرفی در جهان در کشور هند و از این میزان هفتاد درصد آن در ایالت راجستان تولید می گردد. ماده اصلی استحصالی از دانه گوار صمغ گوار است. گوار اصولا به خاطر مقادیر زیاد صمغ گالاکتومانان داخل دانه هایش به عنوان یک غلیظ کننده استفاده میشود. صمغ یک کربوهیدرات غیرقابل هضم است که میتواند با باکتری باند شود و در نتیجه باکتری نمی تواند در مجرای روده ای رشد کند. حدود ۳۵ تا ۴۲ درصد دانه گوار، صمغ گوار می باشد که در قسمت اندوسپرم وجود دارد۱۴ تا ۱۷ درصد دانه شامل پوسته و قسمت فیبری و نهایتا ۴۳ تا ۴۷ درصد آن را پروتئین یاgerm تشکیل که در مرکز دانه وجود دارد. کنجاله گوار حاصل جداسازی قسمت های پروتئینی دانه گوار در پروسه فرآوری دانه گوار می باشد