سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۲۹

نویسنده(ها):

میرمهرداد میرسنجری – استادیار و مدیر گروه محیط زیست دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست دانشگاه

چکیده:

امروزه افزایش روز افزون جمعیت و کاهش و آلودگی پرشتاب منابع طبیعی به عنوان یک مساله مهم و پیچیده در پیش روی اداره کنندگان جوامع مختلف بشری قرار گرفته است و به همین دلیل محققان ، دانشمندان و دانشگاهیان ملزم هستند که مساله محیط زیست را به عنوان یک مساله علمی روز در اولویت قرار دهند و برای حل مشکلات رو به گسترش آن اقدام به ارایه راه حل نمایند . از آنجایی که دستیابی به محیط زیست سالم در هر کشوری با آگاهی های عموم مردم آن جامعه ارتباط دارد، لذا آموزش می تواند در این امر بسیار موثر باشد. آموزش محیط زیست بر این اعتقاد است که انسان می تواند در سازگاری با طبیعت زندگی کند می تواند تصمیمات آگاهانه ای اتخاذ نماید که طی این تصمیمات به نسل های آینده نیز توجه شود و توجه به نسل های آینده هدفی است که در آموزش محیط زیست باید مورد توجه قرار گیرد. بی تردید یکی از مقدمات رفع مشکلات محیط زیستی، ارتقای فرهنگ عمومی در این زمینه است . این مهم خود در گام اول نیازمند آموزش محیط زیست در همۀ سطوح است . در این میان، آموزش محیط زیست در مقاطع پایین تحصیلی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است . از سوی دیگر محیط زیست دانشی فرا بخشی است که با بسیاری از علوم و تخصص ها مرتبط بوده ودر تعامل دو سویه می باشد و این رشته با نهاد های اجرایی گسترده ای در ارتباط مستقیم قرار دارد که ضروری است راهکارهای آموزشی مربوط برای آن تدوین شود. در صورت نهادینه شدن آموزش های محیط زیستی در تمام سطوح است که نمود های آن به صورت اصلاح ساختار نظام قوانین، مدیریت و نظام آموزش کشور، اصلاح کاربری های مختلف زمین و منابع، استانداردها و ضوابط دقیق محیط زیستی در ارتباط با همۀ فعالیت ها در جهت توسعۀ پایدار و حفاظت منابع طبیعی و محیط زیست در خواهد آمد . در مقاله حاضر سعی شده است که به اهمیت آموزش محیط زیست در سطوح مختلف و مهم ترین شیوه های تدریس محیط زیست پرداخته شود.