سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

پگاه جلالی – کارشناسی ارشد اقتصاد محیط زیست، دانشگاه تهران

چکیده:

دردهه های اخیر توسعه پایدار، به معنای توسعه ای که نیازهای نسل فعلی را در نظر می گیرد بدون این که از توانایی نسل‌های آینده برای تأمین نیازهایشان بکاهد، به شدت مورد توجه متخصصان و سیاست‌گزاران در سراسر جهان قرار گرفته است. از سوی دیگر، با توجه به اهمیت روزافزون شهرها در دنیای امروز، تنها راه عملی نمودن توسعه پایدار، به کارگیری سیاست‌های مناسب در سطوح شهری است. در این تحقیق با استفاده از یکی از چارچوب های اندازه گیری پایداری (داشبورد پایداری)، روند شاخص های توسعه پایدار را در پنج استان ایران (تهران، اصفهان، آذربایجان شرقی، فارس و مازندران) در بازه زمانی ۸۷-۱۳۸۰ استخراج کرده و این استان ها را با هم مقایسه می-نماییم.