سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی عمران و توسعه

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

کمال الدین عدالت – دانشجوی کارشناسی ارشد عمران خاک و پی
هوشنگ کاتبی – استادیار و عضو هیئت علمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زنجان، گروه عمران
زهرا مردانی – استادیار و عضو هیئت علمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زنجان، گروه عمران

چکیده:

روشهای مختلفی برای پایدار سازی ترانشه ها در خاکهای مختلف وجود دارد که از آن جمله می توان به استفاده از برم، تسلیح ترانشه و پایدار سازی با عناصر سازه ای اشاره کرد. ترانشه ورودی متروی تبریز تا پرتال ورودیTBM حدود ۳۴۰ متر است. تراز کف تمام شده ترانشه نسبت به سطح زمین در بیشترین ارتفاع حدود ۱۴ – متر می باشد. گود برداری و اجرای ۷ متر فوقانی به روش ترانشه باز Open Cut) بوده که دیواره های کناری آن با شیب۱H:2V اجراء شده و با یک پوشش شاتکریت محافظت می گردد. از عمق ۷ تا ۱۴ متری ، حفاری و اجرا به شکل ترانشه با دیوارهای قائم و با لحاظ نمودن دو بِرم حدود ۶ متری در دو طرف ترانشه انجام می گیرد. عرض ترانشه میانی از ۱۳ متر در شروع آن تا ۱۶ متر دربخش انتهایی متغیر می باشد. بررسی های ژئوتکنیکی در محل نشان می دهد که ۷ متر ابتدایی، خاک ریز دانه بوده و در ادامه خاک درشت دانه وجود دارد. تراز آب نیز در عمق ۸ متری واقع است. جهت انجام تحلیل، مسیر ترانشه به چند قسمت تقسیم شده و هر قسمت جداگانه مورد تحلیل و بررسی قرار گرفت . ابتدا روشهای مختلف پایدار سازی ترانشه توضیح داده شده و با توجه به شرایط ژئوتکنیکی منطقه سه روش اجرای شمعهای متقاطع ، میخکوبی و استفاده از دیوار دیافراگمی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت