سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین همایش معماری پایدار

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

زهرا احمدی – عضو هیئت علمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران سما، آموزشکده فنی و حر
نرگس نوروزیان – عضو هیئت علمی ، موسسه آموزش عالی آبادانی و توسعه روستاها ، گروه معماری

چکیده:

به رغم مطرح شدن مباحث پایداری در دنیای متاخر، عملا تمامی این اصول توسط پیشینیان ما به کار گرفته شده اس ت. معماران پیشین ناگزیر از تکیه بر منابع طبیعی و انرژی های پاک بودند که پایان ناپذیرند. این بهره گیری از طبیعت در سطوح مختل ف ارتفاعی و از منابع گوناگون بوده است از مصادیق این امر شوادانها هستند. شوادان ها با بهره بردن از ظرفیت بالای حرارتی خاک ، فضایی مطبوع و دلنشین را در اقلیم هایی با گرمای طاقت فرسا موجب می شدند. ولی مرورزمان و استفاده نامناسب از پیشرفت های تکنولوژیک، منجر به فراموشی روشهای بومی و کاربرد نامحدود از انرژیهای فسیلی تجدیدناپذیر شد. مطالعه شوادانها و ویژگیهای آنها از یکسو و مقایسه آن با اصول پایداری از سوی دیگر، آنها را به عنوان الگویی کهن در معماری پایدار و مدیریت انرژی قرار میدهد. بدیهی است که همسویی این فضاها با اصول معماری پایدار نمی تواند تصادفی و اتفاقی باش د. لذا پژوهش پیش رو به الگوهای پایداری در شوادانها اشاره دارد. پژوهش با مطالعه کیفی صورت گرفته و ابزار گرداوری داد هها مشاهدات عینی، برداشت میدانی شوادانها و مطالعه منابع مکتوب، اسناد و مدارک می باشد