سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: همایش ملی صدسال معماری و شهرسازی ایران معاصر

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

کوشا وطن خواه – کارشناس ارشد جامعه شناسی
علی هداوند – کارشناس معماری

چکیده:

دراین مقاله تلاش کرده ایم پاسخی برای این پرسش بیابیم که چرا رشته به هم پیوسته معماری سنتی ایران به مثابه ناحیه ای درسنت ایرانی به رغم برخورداری از تداومی حیرت انگیز درطول تاریخ ایران زمین از نیمه دوم سبک اصفهانی به انحطاط دچار شد و نتوانست متناسب با سرشت دوران جدید خود را بازسازی کند ودرنتیجه این زنجیره از هم گسست؟ نیمه دوم سبک اصفهانی که دوره مورد مطالعه این مقاله است فقط دوره انحطاط معماری نبود و ازنظر رویدادهای تاریخی تناظر قابل توجهی با دگرگونیهای اجتماعی دیگر نشان میدهد با این توضیح که معماری جدید ایران درنتیجه فرایند ی تاریخی پابه عرصه وجود گذاشت که درپی بی توجهی علمای سنتی به طبیعیات و تمرکز آنها برمباحث الاهیات به تدریج ریاضیات و هندسه از کانون مباحث و محافل فکری حوزه های سنتی خارج شده بود افول ریاضیات سنت را به عنوان نخستین دلیل معرفی کردیم