سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی دستاوردهای نوین در زراعت

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

محمد سعید پذیرنده – انشجوی کارشناسی ارشد، دانشیار و استاد فیزیولوژی گیاهی دانشگاه تهران
طاهره حسنلو – (ABRII) استادیار بخش فیزیولوژی مولکولی پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی ایرا
وحید نیکنام – دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشیار و استاد فیزیولوژی گیاهی دانشگاه تهران
مریم شهبازی – (ABRII) استادیار بخش فیزیولوژی مولکولی پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی ایرا

چکیده:

آنتی اکسیدان ها موادی هستند که یاخته ها را از آسیب مولکول های ناپایداری که به عنوان بنیان های آزاد شناخته می شوند حفاظت می کنند. آنتی اکسیدان ها با بنیان های آزاد واکنش داده، آن ها را غیر فعال و از آسیب های احتمالی آن ها جلوگیری می کنند. آفت کش یک اصطلاح کلی است و عموماً به ترکیباتی گفته می شود که برای از بین بردن آفت ها، از جمله حشرات، پاتوژن ها، علف های ناخواسته و قارچ ها به کار می رود. بنیان های آزاد، نقش مهمی در سمیت آفت کش ها و آلودگی های شیمیایی محیط زیست دارند. همچنین آفت کش ها موجب القای تنش های اکسیداتیو شده و آن نیز به نوبه خود، منجر به تولید رادیکال های آزاد، تخریب آنتی اکسیدان ها، تولید گونه های فعال اکسیژن، تخریب دستگاه تصفیه کننده آنزیمی و پراکسیداسیون لیپیدها می شود. متیل ژاسمونات یک ترکیب فرار و به طور فراگیری در کل سلسله گیاهان موجود است. متیل ژاسمونات و بنیان آزاد اسیدی آن- که در مجموع ژاسمونات ها خوانده می شود- تنظیم کننده های مهم یاخته ای هستند که در فرایندهای نموی و همچنین فعال سازی ساز و کارهای دفاعی گیاهان دخیل هستند. در سال های اخیر تیمار خارجی متیل ژاسمونات در سطح وسیعی مطالعه و آزمایش شده است. اخیراً گروه های زیادی، گزارش داده اند که تیمار خارجی ژاسمونات ها فعالیت ضد پاتوژنی گیاه را افزایش می دهد. از آنجا که استفاده اصلی آفت کش ها از بین بردن پاتوژن ها و به ویژه حشرات مخرب است، در این مقاله، متیل ژاسمونات به عنوان جایگزینی مناسب برای آفت کش ها معرفی می شود. این هورمون طبیعی، ساز و کارهای دفاعی گیاهان را در پاسخ به آسیب حشرات و پاتوژن ها فعال می کند و ضمناً هیچ گونه آلودگی زیست محیطی و یا تهدیدی برای سلامتی انسان در پی نخواهد داشت. تولید گیاهان تراریخته با سطوح بالای ژاسمونات ها در کاهش خطرات تنش های اکسیداتیو کمک بزرگی خواهد کرد