سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی هواشناسی و مدیریت آب کشاورزی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

سیدفخرالدین مؤمن زاده – کارشناس ارشد زراعت دانشگاه تربیت مدرس (نویسنده رابط)
زین العابدین طهماسبی سروستانی – عضو هیأت علمی گروه زراعت دانشگاه تربیت مدرس
تیمور رضوی پور کومله – عضو هیأت علمی موسسه تحقیقات برنج کشور

چکیده:

به منظور کاهش مصرف آب و کودهای شیمیایی و افزایش بهرهوری آب، آزمایشی در سال ۱۳۸۷ در موسسه تحقیقات برنجکشور با نه تیمار و سه تکرار در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی اجرا گردید. تیمارها عبارت بودند از: روش کشت سنتی برنج به عنوان تیمار شاهد (T1)، کشت متمرکز برنج با آبیاری غرقابی و شش تن کمپوست آزولا در هکتار (T2)، کشت متمرکزبرنج با آبیاری غرقابی و ۱/۲ تن زئولیت در هکتار (T3) کشت متمرکز برنج با آبیاری غرقابی و مخلوط پنج تن کمپوست آزولا با ۰/۶ تن. زئولیت در هکتار(T4)، کشت متمرکز برنج با آبیاری تناوبی و شش تن کمپوست آزولا در هکتار (T5)، کشت متمرکز برنج با آبیاری تناوبی و ۱/۲ تن زئولیت در هکتار (T6)، کشت متمرکز برنج با آبیاری تناوبی و مخلوط پنج تن کمپوست آزولا با ۰/۶ تن زئولیت در هکتار (T7)، کشت متمرکز برنج با آبیاری تناوبی و کودهای شیمیایی رایج (T8)، و روش کشت سنتی برنج با آبیاری تناوبی بدون استفاده از کود (T9). در این مطالعه، اثر تیمارها بر عملکرد دانه، تعداد پنجه و خوشه، تعداد کل دانه در خوشه، مقدار آب مصرف شده و بهرهوری آب معنیدار بود. مقدار آب مصرف شده در تیمارهای با آبیاری تناوبی بین ۲۸۹ تا ۳۲۴ میلیمتر کاهش یافت و تیمار T7 از بالاترین میانگین بهرهوری آب برخوردار شد که به معنی حدود ۴۴ درصد بهبود در بهرهوری آب نسبت به تیمار شاهد می باشد.