سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

وحید نوروزی – کارشناس ارشد عمران مهندسی و مدیریت ساخت
زهرا نوروزی – دانشجوی کارشناسی معماری

چکیده:

معماری سبز یکی از زیر شاخه های نوین معماری معاصر که در دهه اخیر مورد عنایت شمار زیادی از طراحان و معماران معاصر جهان قرار گرفته است این گرایش از معماری در صدد سازگاری و هماهنگی با محیط زیست است. افزایشدما در کره ی زمین سوراخ شدن لایه اوزن , افزایش الودگی محیط زیست و نابودی گونه های زیستی موجب شدند تا ضرورت بوم شناسی و رعایت ملاحضات زیست محیطی را برای آینده قابل پیش بینی کنند به طوری که پیشی گرفتن خاکستر در برابر جهان سبز قابل تامل ترین مسئله قرن حاضر به شمار می رود. چارلز جنکر در کتاب معماری پایدار با اشاره به این مسئله می گوید که ادامه روند نابودی محیط زیست زمین توسط بشر منجر به نابودی ۲۷۰۰ گونه زیستی در یکسال می شود که معادل هفتاد و چهار انقراض در یک روز و یا سه نابودی در یک ساعت است. در دنیای امروز توسعه و ساخت و ساز از بزرگترین عوامل تغییر محیط زیست به شمار می رود که باعث از بین رفتن زمین های کشاورزی , فرسایشخاک و آلوده شدن محیط زیست و به خطر افتادن سلامت و بهداشت مردم است که بر بحران کمبود انرژی می افزاید. بحران که در اواسط دهه ۱۹۶۵ افزایش میزان آلودگی محیط زیست را به مثابه هشداری جدی به جهانیانیادآوری کرد سبب تشکیل گروه های طرفدار محیط زیست شد و هم چنین جنبش های معماری پایدار و معماری سبز بوجود آ ورد به طور خلاصه معماران و طراحان به دنبال طراحی و ساخت ساختمانهایی هستند که کم ترین ناسازگاری و مغایرت را یا محیط طبیعی پیرامون خود داشته باشه.