سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین همایش ملی علوم و تکنولوژی بذر

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

عبدالمجید مهدوی دامغانی – گروه کشاورزی اکولوژیک، پژوهشکده علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی تهرا
رامین عرفانیان سلیم – سازمان پراک ها و فضای سبز، شهرداری تهران

چکیده:

کشاورزی ارگانیک به یکی از مهم ترین شاخه های کشاورزی در سال های آغازین هزاره سوم تبدیل شده و انتظار می رود در دهه های آینده همچنان به رشد و گسترش خود ادامه دهد. با وجود چشم انداز مثبت کشاورزی ارگانیک ، هنوز هم این رهیافت با چالش هایی جدی مواجه است. یکی از مهم ترین این چالش ها تامین نهاده های تولید است و در این میان، ارقام گواهی شده از اولویت های اصلی به شمار می رود. اصلاح ارقام زراعی در کشاورزی ارگانیک دارای تفاوت هایی ماهوی با اصلاح ارقام رایج زراعی است که ریشه در نوع مدیریت این سیستم ها دارد. در حالی که نظارم های رایج کشاورزی همراه با مصرف مقدار زیادی نهادههای برون مزرعه ای، به ویژه نهاده های شیمیایی برای تغذیه گیاه و کنترل آفات و بیماری هاست، در سیستم های ارگانیک کاربرد برخی از این نهاده ها ممنوع یا کاملا محدود است و بنابراین شرایط برای رشد و تولید عملکرد در آنها متفاوت است. کشاورزی ارگانیک به ارقامی نیرومند که عموما با شرایط کم نهاده سازگارند با صفاتی مانند سیستم ریشه ای قوی تر، توانایی رقابت درون گونه ای بالاتر برای مدیریت علف های هرز و ثبات عملکرد نیاز دارند. باید توجه داشت که تنوع قابل توجه محیطی و زمانی (بین سال های مختلف) د رمزارع ارگانیک ما را نیازمند گزینش برای صفاتی خاص د رهر منطقه ساخته است. بدین ترتیب به نظر می رسد اولویت اصلی اصالح اراقم ارگانیک، افزایش قدرت تک بوته است، در حالی که اولویت اصلی در اصلاح اراقم ارگانیک ، افزایش قدرت تک بوته است، در حالی که اولویت اصلی در اصلاح ارقام رایج، افزایش توان جذب منابع است. در این میان برداشت های نادرستی نیز نسبت به ارقام زراعی ارگانیک وجود دارد که نسبتی با شرایط واقعی مزرعه ندارند و در این مقاله به آنها پرداخته شده است.