و روز یکشنبه چهارم ذوالحجه به جشن مهرگان نشست ( امیر مسعود ) و از آفاق مملکت هدیه ها کـه سـاخته بودنـد پیشـکش را در آن وقت بیاوردند و اولیا و حشم نیز بسیار چیز آوردند و شعرا شعر خواندند وصلت یافتند که این خداوند شعر میخواست و بـر آن صلتهای شگرف می فرمود. (بیهقی،۱۳۸۷، ص( ۷۵۲

فرخی نیز به این رسم در دوره غزنوی اشاره کرده است.نمونه:در مدح ابو احمد محمدبن محمودبن ناصرالدین:

جز این یک قصیده که از من شنیدی هزاران قصیده شنو مهرگانی

( دیوان ، ص ۳۷۱ ، ب ( ۷۵۰۲

شب مهرگان بود من مدح گویم خداوند را هر شب مهرگانی

( دیوان ، ص ۳۸۳ ،ب ( ۷۷۷۰
من ز ین خزان بشکرم کاین مهرگان اوست و ز من امیر مدح نیوشد به مهرگان

( دیوان ، ص ۲۹۶ ،ب ( ۵۹۲۹
مهرگان و ماه روزه :

گاه اتفاق افتاده است که جشن مهرگان با ماه رمضان مصادف شده است.

در دوره ی غزنوی هر گاه جشن مهرگان با ماه رمضان تقارن پیدا می کرد ، به احترام این ماه ، مراسم مهرگان ساده تر برگزار مـی شـد.این مطلب را از ابیاتی که فرخی در ضمن قصایدش به این مناسبت سروده است می توان دریافت.نمونه:در مدح خواجه ابوعلی حسنک وزیر:

مهرگان امسال شغل روزه دارد پیش در خواجه از آتش پرستی توبه داد او را مگر

( دیوان ، ص ۱۹۳ ، ب ( ۳۸۶۱

روز او فرخنده باد و روزه اش پذیرفته باد وین خجسته مهرگان از روزها فرخنده تر

( دیوان ، ص ۱۹۳ ، ب ( ۳۸۸۵

یکروز مانده باز ز ماه برزگوار آیین مهرگان نتوان کرد خواستار

آواز چنگ و بربط و بوی شراب خوش با ماه روزه کی بود این هر دو سازگار

( دیوان ، ص ۱۵۳ ، ب ( ۳۰۴۹ -۳۰۴۸

مهرگان رسم عجم داشت به پای جشن او بود چو چشم اندر بای

هر کجا در شدم از اول روز بامی اندر شدم و بر بط و نای

تا مه روزه در آمیخت بدوی آنهمه رسم نکو ماند به جای

کارها تنگ گرفته ست بدوی روزه ی تنگخوی کج فرمای

( دیوان ، ص ۳۸۸ ،ب (۷۸۶۳ -۷۸۶۰