سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی دستاوردهای نوین در زراعت

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حامد شیرازی – دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستا
سید عطاالله سیادت – استاد دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان
یحیی امام – استاد دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز
محمدرضا پارسا – رئیس اداره ترویج و آموزش جهاد کشاورزی فسا

چکیده:

به منظور بررسی تاثیر ماده تنظیم کننده رشد سایکوسل و سطوح نیتروژن بر خصوصیات کمی و کیفی جولخت، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار، در مزرعه آموزشی دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی ۱۵۰ و ۲۲۵ کیلوگرم در هکتار) ، ۱۳۸۸ ، اجرا گردید. سطوح نیتروژن در چهار سطح (صفر، ۷۵ – رامین (ملاثانی) در سال زراعی ۸۹ و غلظت های سایکوسل در سه سطح (صفر، ۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ میلی گرم در لیتر) به کار برده شدند. بهترین عملکرد دانه در سطح نیتروژن ۲۲۵ کیلوگرم در هکتار به دست آمد که با سطح ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار اختلاف آماری معنی داری ازخود نشان نداد. غلظت ۳۰۰۰ میلی گرم در لیتر سایکوسل باعث افزایش عملکرد گردید. بیشترین تعداد سنبله و تعداد دانه در سنبله متعلق به سطح نیتروژن ۲۲۵ کیلوگرم در هکتار بود که با سطح نیتروژن ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار اختلاف آماری معنی داری از خود نشان نداد. وزن هزار دانه در تمام سطوح نیتروژن ۲۲۵ کیلوگرم در هکتار و تیمار سایکوسل ۳۰۰۰ میلی گرم در لیتر و سطح نیتروژن ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار، کاهش پیدا کرد. در سطح ۲۲۵ کیلوگرم نیتروژن در هکتار حتی با وجود اعمال سایکوسل باز گیاه دچار ورس شدید گردید. به طور کلی کاهش در تعداد سنبله و پنجه های بارور عامل اصلی کاهش عملکرد دانه می باشد. لذا بهترین سطح نیتروژن در جو لخت سطح ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار و بهترین غلظت سایکوسل سطح ۳۰۰۰ میلی گرم در لیتر می باشد که بدون رخ دادن هر گونه وقوع ورس، عملکرد دانه بالا ( ۳۹۳۶ کیلوگرم در هکتار)، را نیز تولید کرد.