سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی دستاوردهای نوین در زراعت

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

یپام فیضی دولت آبادی – کارشناسی ارشد گروه خاکشناسی دانشگاه بوعلی سینا همدان.
پوریاولی فیضی دولت آبادی – دانشجوی کارشناسی ارشد گروه خاکشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز
سعید شیروانی دوست – کارشناس ارشد گروه مهندسی آب دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز.

چکیده:

رشد و توسعه علم و فناوریهای نوین نظیر تولید ارقام پر محصول، استفاده زیاد از نهاده های شیمیایی و سموم، مهندسی ژنتیک و بیوتکنولوژی در سه دهه اخیر باعث حرکت کشاورزی سنتی به سمت کشاورزی صنعتی و تکنولوژی با عنوان انقلاب سبز کشاورزی گردیده است که تبعات آن خیلی بیشتر و حادتر از شرایط عدم دسترسی به تکنولوژی بوده است. در این شرایط بود که سیستم های کشاورزی زیستی بر پایه مدیریت اکوسیستم، مدیریت تولید مناسب، حفظ محیط زیست، ایمنی و بهداشت غذایی در راستای تقویت و توسعه سلامت اکوسیستم های زیستی، چرخه های زیستی و فعالیت بیولوژیکی خاک از چالشهای مهم بشر گردید. این نظریه تاکید دارد که از نهاده های داخل مزرعه استفاده گردد و از نهاده های بیرونی استفادهای نشود و برای این منظور احتیاج به سیستم های تطابق پذیری در هر منطقه داریم تا برپایه استفاده از روشهای کشاورزی زیستی و مکانیکی و بدون استفاده از نهادههای خارجی برنامه ریزی شده باشد.