سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین سمینار ملی امنیت غذایی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

عادل رمضانی مقدم – کارشناس علوم و صنایع غذایی ، دانش آموخته دانشگاه آزاد اسلامی واحد آیت الله آم
نرگس قاسمی – دانشجوی کارشناس ارشد علوم وصنایع غذایی دانشگاه آزاد دامغان و مدیرکنت
مریم نجفی – کارشناس علوم و صنایع غذایی ، دانش آموخته دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر قدس
فاطمه سروری – کارشناس علوم و صنایع غذایی ، دانش آموخته دانشگاه آزاد اسلامی واحد آیت الله آم

چکیده:

برای مدت زمانی طولانی پلیمرها جهت تولید مواد بسته بندی مورد استفاده قرار گرفتند زیرا آنها ویژگی های مطلوب متعددی مانند نرمی ،درخشندگی و شفافیت را نشان می دهند .به علت ویژگی های برجسته اشان ، پلیمرها قادر به جایگزین شدن به جای شیشه و یا حتی فلز در بسته های غذایی می باشند .گرچه به نظر می رسد که یکی از معایب آن با افزودنی های مختلف این است که در پلاستیک ها برای تسهیل پردازش یا حفظ ثبات آنها ، گنجانده می شوند . مهاجرت این مواد شیمیایی که بلقوه آلوده کننده هستند می توانند منبع الودگی غذایی باشد .مشکل آلودگی مسول کاهش شدید مدت زمان نگهداری محصولات غذایی به حدی جدی و مهم است که بررسی های مختلفی تحت هدایت EEC و FdU انجام شده است . نتایج مربوط به قابلیت انتشار که نیروی محرک را اندازه گیری می کنند . در مقاله برای مواد مشابه طی یک دوره طولانی بین یک و دو دهه منتشر شده اند که در نتیجه با یک حفاظت غذایی متغیر روبرو خواهیم بود .هدف از بررسی این مقاله ارائه یک دیدگاه کامل از موقعیت بسته های پلیمری قابل تجزیه زیستی برای مصارف غذایی بوده و استفاده از روشی برای ارزیابی ایمنی غذایی با بسته های پلیمری می باشد