سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

فرخ سهیلی ارشدی – استادیار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و معاون پژوهشی غیرانتفاعی مهر
احمد آزرم نیا – سرپرست موسسه آموزش عالی غیردولتی مهر اراک
فاطمه اشترانی – متخصص تکنولوژی آموزشی
مظاهر اقبالی – دکتری مهندسی مدیریت پروژه

چکیده:

تعلیم و تربیت عبارتست از دوباره سازی یا دوباره سازمان دادن تجربه، البته به این منظور که معنای تجربه گسترش یابد و یادگیرنده را برای هدایت و کنترل تجربیات بعدی قادر سازد. حال این سئوال پیش می آید آیا با بکارگیری روشهای معلم محور در آموزش دانشگاه (و بقیه سطوح آموزشی) می توان به اهداف مهم یادگیری دست یافت؟ که مهمترین این اهداف عبارتند از: ۱٫ تربیت یادگیرندگان به عنوان افرادی که مشارکت پذیر باشند و احساس مسئولیت در قبال یادگیری خود نموده و یادگیری مستمر داشته باشند. ۲٫ آیا روشهای معلم محور یادگیرندگان را وادار به پژوهش و بحث و گفتگو می کند ۳٫ آیا روشهای معلم محور، مهارتهای ارتباطی یادگیرندگان را که سیاست گذاران آینده کشور هستند تقویت می کند و موجب می شود که به عنوان یک سرمایه اجتماعی از مهارتهای ارتباطی خود برای حل مشکلات جامعه استفاده نماید؟ ۴٫ آیا روشهای آموزش فعلی تاکنون توانسته است به فارغ التحصیلان کمک نماید که مشکلات نوپدید در کشور خود را با مشارکت گروه های دیگر حل نمایند؟ از آنجائیکه هدف از آموزش، دستیابی به آموزش های شهروندی است و این ارزشها بر اساس فرایندی از رشد درونی یادگیرندگان تحقق می یابد لذا curriculum Development باییستی بر اساس فعالیت یادگیرندگان تدوین گردد. زیرا روشهای تدریس یکی از اجزای تدوین برنامه درسی می باشند.تمام مفهوم یا concept آموزش (Education ) دریادگیری یا Learning نهفته است. بطوریکه آموزش بدون یادگیری نه معنایی دارد و نه فایده ای. در فرایند آموزش زمانی که یادگیرنده شخصاً مشارکت دارد و در گروه های یادگیری( ۱۲ تا ۱۵ نفره) به فعالیت می پردازد مطالب بیشتری می آموزد و یادگیری عمیقتر خواهد بود. اگر آموزش با فعالیت یادگیرینده توام نباشد، جذب مطالب بطور عمیق صورت نخواهد گرفت و یک نوع یادگیری سطحی اتفاق می افتد.هدف غائی سیستم های آموزشی و دانشگاه ها اساساً تشکیل و تقوی ت شخصیت یادگیرند ه است. مهمترین وظیفه و رسالت دانشگاه ها فراهم نمودن فرصت های لازم برای رشد شخصی ت یادگیرندگان از طریق بکارگیری روش های تدریس دانشجو محور (Student Centered) باید دانست که شخصیت یادگیرندگان تنها از راه مشارکت فعالانه در فرانید یادگیری رشد می یابد. در مقاله حاضر روش های تدریس معلم محور با روشهای تدریس نوآور یا Innovative مقایسه شده و یکی از روش های نوآور تحت عنوان Based learning – problem یا P.B.L را با ساختار و روش پیاده کردن آن مطرح خواهد شد. با توجه به محدودیت های روشهای تدریس معلم محور شایسته است که تغییراتی در نظام آموزشی کشور بوجود آید و برنامه درسی مناسب با روشهای تدریس دانشجو محور (کامل یا تعدیل یافته) تهیه گردد تا خروجی های این برنامه که یادگیرندگان فعال و پژوهشگر می باشند تربیت شوند.