سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: هشتمین همایش ملی دانشجویی مهندسی شیمی

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

مجتبی رحیمی – تهران، دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی شیمی و نفت
سعید رفیعی پور – تهران، دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی شیمی و نفت
احمد رمضانی – تهران، دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی شیمی و نفت
محسن مسیحی – تهران، دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی شیمی و نفت

چکیده:

سیلاب زنی آبی رایج ترین روش بازیابی ثانویه در صنعت نفت می باشد که با موفقیت زیاد از سال ۱۸۹۶ تاکنون استفاده شده است. هم اکنون نیز این روش به عنوان یک روش برداشت ثانویه ارزان قیمت مورد توجه می باشد. دلایل عمومیت به کار گیری سیلاب زنی آبی نسبت به دیگر روش ها را می توان ناشی از در دسترس بودن آب، سهولت تزریق آب، قابلیت بالای پخش آب در طول ناحیه نفتی و راندمان بالای جابه جا کردن نفت توسط آب در ناحیه نفتی ذکر کرد. از طرف دیگر یکی از معایب اصلی سیلاب زنی آبی، راندما ن پایین جاروب زنی حجمی آب خصوصا در مخازن بسیار ناهمگن تشخیص داده شده است. اولین تلاش ها برای بهبود راندمان جاروب زنی در فرآیند سیلاب زنی آبی توسط Detling، در سال ۱۹۴۴ صورت پذیرفت که تعدادی از مواد افزودنی شامل پلیمرهای حلال در آب را مورد آزما یش قرار داد . هدف از اجرای فرآیند سیلاب زنی پلیمری بهبود راندمان جاروب زنی فرآیند سیلاب زنی آبی توسط مواد افزودنی شامل پلیمرها ی حلال در آب به وسیله افزایش ویسکوزیته آن می باشد. در این پژوهش به بررسی تاریخچه سیلاب زنی پلیمری، مکانیزم فرآیند، پلیمرهای مورد استفاده، مفاهیم فرآیند، عناصر مورد نیاز برای طراحی میدانی عملیات سیلاب زنی پلیمری و نگرش های جدید در این فرآیند پرداخته شده است.