سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

صلاح الدین ابراهیم پور – دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی زیست محیطی، مرکز تحقیقات آب های زیرز
حسین محمد زاده – استادیار، مرکز تحقیقات آب های زیرزمینی (متآب)، دانشکده علوم، دانشگاه
احسان نادری – دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی زیست محیطی، دانشکده علوم زمین، دانش
آمنه آذر پیکان – دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی زیست محیطی، دانشکده علوم زمین، دانش

چکیده:

یوتریفیکاسیون یک تهدید جدی برای دریاچه ها بوده که عمدتاً به دلیل آلودگی ناشی از فعالیت های انسانی ایجاد می شود. استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی برای ارزیابی دریاچه ها از نظر تغذیه گرایی یکی از روش های بسیار مفید می باشد. شاخص تغذیه گرایی (TSI) با استفاده از ۵ پارامتر فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی، شامل فسفات کل (TP)، نیتروژن کل (TN)، اکسیژن خواهی شیمیایی (COD)، عمق دیسک سکی (SD) و کلر و فیل آ (Chi-a)، یوتریفیکاسیون محیط دریاچه را مورد بررسی قرار می دهد. بر اساس مقیاس یوتریفیکاسیون ( ۰ تا ۱۰۰ ) محیط دریاچه ها را به ۷ سطح تغذیه ای: الیگوتروف (۰-۳۰)، زوتروفیک خفیف (۳۰-۴۰) ، زوتروفیک (۴۰-۵۰)، مزوتروفیک حاد (۵۰-۶۰)، یوتروفیک (۶۰-۷۰)، هایپریوتروفیک (۷۰-۸۰) و هایپریوتروفیک حاد (۸۰-۱۰۰) تقسیم می کنند. برای بدست آوردن سطح تغذیه ای دریاچه زریبار، ابتدا شاخص تغذیه گرایی (TSI) پارامترهای پنجگانه با استفاده از داده های اندازه گیری شده در ۷ ایستگاه در طول یک دوره ۸ ماهه تهیه و سپس با بکارگیری روش درونیابی (IDW) نقشه های پهنه بندی دریاچه زریبار بدست آمده است. با توجه به نقشه ی نهایی سطح تروفیک دریاچه حاصل از تکنیک همپوشانی، از سطح ۲۲۰۰ هکتاری دریاچه، ۱۰۳۵ هکتار آن در وضعیت یوتروفیک و ۱۱۶۵ هکتار آن در وضعیت هایپرتروفیک قرار دارد.