سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای مهندسی عمران با رویکرد توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

سیدعرفان حسینی – کارشناس ارشد عمران (مکانیک خاک و پی)، مربی، دانشگاه آزاد اسلامی آق قلا
محمدکریم علیزاده – دکتری عمران ( سازه)،استادیار، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
امیر مصباح – دکتری عمران (سازه)،استادیار ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان

چکیده:

خاک های لسی، به خاک های غیر اشباعی اطلاق می شود که در هنگام اشباع شدن دچار کاهش حجم قابل توجهی شده و منجر به نشست های ناگهانی زیاد در اثر افزایش رطوبت و به تبع آن سبب بروز شکست ها و ترکهای سازه ایمی گردند. با توجه به اهمیت پروژه های عمرانی نظیر سدها و کانالها و ساختمان ها در محل وجود این نوع از خاکها و مشکلات عدیده به وجود آمده برای پروژهای فوق، لزوم تحقیق و بررسی بیشتر این نوع از خاکها مد نظر قرارگرفت. در این تحقیق با انجام آزمایشات دانه بندی و حدود اتربرگ و تراکم و برش مستقیم و تحکیم به شناسایی و بررسی پارامترهای مقاومتی پرداخته شده و سپس اثر استفاده از افزودنیهای سیمان و آهک در تثبیت خاکهای لسی مورد بررسی قرار گرفته است. در آزمایشات انجام شده آهک و سیمان به تنهایی و یا به صورت نسبت های ترکیبی دردرصدهای مختلف به خاک اضافه شده و برای زمان های متفاوت، نمونه های تثبیت شده عمل آوری گردیده و اثر افزودنی های فوق بر پارامترهای مقاومتی خاک مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصله نشان می دهد که با گذشتزمان تحت اثر افزودنیها، پتانسیل رمبندگی کاهش شدیدی پیدا کرده و با افزایش درصد سیمان و آهک میزان چگالی خشک ماکزیمم کاهش پیدا کرده ولی میزان رطوبت بهینه افزایش یافته است. همچنین میزان حد روانی و شاخص خمیری کاهش پیدا کرده ولی حد خمیری افزایش می یابد. در ضمن نتایج آزمایش برش مستقیم حاکی از افزایش مقاومت برشی خاک به دلیل افزایش پارامترهای چسبندگی و زاویه اصطکاک داخلی می باشد