سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: همایش ملی علوم آب، خاک، گیاه و مکانیزاسیون کشاورزی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

حمید قاسم خانی – عضو هیئت علمی بخش مکانیک ماشینهای کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان
رویا قاسم خانی – عضو هیئت علمی بخش مکانیک ماشینهای کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

برای بدست آوردن درآمد بیشتر، باید گزینه هایی را انتخاب و بکار برد که گذشته از پایین آمدن هزینه ها، شاهد افزایش کمی و کیفی محصول نهایی باشیم. در برداشت یونجه به روش خشک کردنی، درو یونجه توسط انواع دروگرها صورت می گیرد. برای بکارگیری صحیح از انواع ماشینهای موجود در هر منطقه باید مطالعاتی همچون هزینه ها، ظرفیت مؤثر ماشینها و اثرات بکارگیری آنها روی محصول نهایی انجام گیرد. پژوهشی به منظور ارزیابی سه نوع دروگر یونجه شامل: دروگر استوانه ای عقب سوار شونده، دروگر شانه ای عقب سوار شونده و دروگر خودگردان دو چرخ به ترتیب با عرض کار ۱/۵، ۱/۸ و ۱/۲ متر در دانشکده کشاورزی جیرفت انجام گرفت. بدین منظور، عملکرد مزرعه ای، تلفات درو ایجاد شده توسط ماشین، مصرف سوخت و زمان خشک شدن یونجه توسط هر کدام از ماشینهای فوق مورد ارزیابی قرار گرفت. برای اجرای پژوهش از طرح بلو کهای کامل تصادفی با سه تکرار استفاده شد. نتایج بدست آمده از این پژوهش نشان داد که بیشترین مصرف سوخت توسط دروگر استوانه ای بدست آمد. بیشرین تلفات درو مربوط به دروگر دو چرخ بو د ( حدود ۳۰۰ کیلوگرم در هکتا ر). در این تحقیق همچنین مشخص شد که در منطقه مورد آزمایش، نوع دروگر در زمان خشک شدن علوفه تأثیر معنی داری نداشته است.