سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

حدیقه عباسی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه محقق اردبیلی
حسین نظم فر – استادیار دانشگاه محقق اردبیلی

چکیده:

شناخت و بررسی امکانات و قابلیت ها و در پی آن تعیین سطوح توسعه یافتگی نواحی از چالش های پیش روی برنامه ریزی شهری و نخستین گام در فرایند برنامه ریزی وتوسعه به شمار می رود . هدف کلی این مقاله ، ارزیابی توسعه پایدار شهر میاندوآب وتعیین سطوح توسعه یافتگی نواحی ۵ گانه این شهر به لحاظ برخورداری از شاخص های توسعه می باشد . برای ارزیابی توسعه پایدار شهر مقایسه کاربری های اراضی نواحی ۵ گانه که با انتخاب ۴۱ متغییر در قالب شاخص های مسکن و کالبدی ، آموزشی ، بهداشتی و درمانی ، فرهنگی اجتماعی استفاده شده است . نتایج حاصله بیانگر اختلاف و نابرابری فاحش بین ۵ ناحیه شهر بوده به طوری که از مجموع ۵ ناحیه ۱ ناحیه در سطح توسعه یافته ،۲ ناحیه در حال توسعه و ۲ ناحیه دیگر در سطح توسعه نیافته قرار دارد . ضمن اینکه نواحی به لحاظ تقسیم بندی ، از لحاظ جمعیت ومساحت نیز ناهمگن بوده واین امر نیز توسعه نیافتگی برخی حوزه ها را تشدید کرده است. دامن زده بود .همچنین با استفاد از مدل Swot نقاط قوت ، ضعف ، تهدید وفرصت شهرستان بررسی گردید و استراتژی so آن توجه به کشاورزی به واسطه وجود منابع ابی فراوان ، استراتژی wo آن ایجاد اشتغال به واسطه استفاده از فرصت های حمل و نفل ،st آن ایجاد صنایع تبدیلی کشاورزی بر اساس مزیت نسبی ، wt آان فعال کردن بخش خصوصی و افزایش اعتبار آن در فعالیت های اقتصادی پیشنهاد شده است .