سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

مرتضی رسول رویسی – کارشناس ارشد معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور

چکیده:

هرچند توسعه و گسترش خطوط اصلی راه‌آهن و تجهیزات مربوط به حمل بار و مسافر در ادبیات توسعه بطور اعم وامور زیربنایی بطور اخص از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است، لکن از نظر مفهوم برنامه‌ریزی توسعه، و گسترش مجموعه زیربنایی در چهارچوب برنامه‌های توسعه پنج‌ساله به معنای این است که رشد شبکه ریلی کشور به عنوان بخشی از توسعه زیر ساخت کشور باید به موازات منابع تخصیص یافته به سمت جلو پیش رود. هدف از ارائه این مقاله ارزیابی و بررسی عملکرد حمل و نقل ریلی کشور در مقایسه با شبکه حمل و نقل ریلی برخی کشورهای منتخب جهان با استفاده از تکنیک ریاضی تحلیل پوششی (DEA) داده است. مطالعه حاصل از بررسی نتایج بدست آمده حاکی از آن دارد که صنعت حمل و نقل ریلی کشور با توجه به گروه همتراز (Peers) خود مثل راه آهن کشورهای مالزی، لیتوانی و چین از نظر مقیاس عملیات دارای بازده ثابت به مقیاس و میزان کارائی نسبی در سال ۲۰۰۷ در مقایسه با سال ۲۰۰۰از بهبود نسبی برخوردار بوده است. بنابراین به منظور استفاده بهینه از منابع موجود و برای کارا شدن کامل شبکه ریلی کشور و استفاده صحیح از منابع موجود و آینده، می بایست در ترکیب و استفاده بهینه از ورودی‌ها (نهاده ها) و خروجی‌ها جهت نیل به برنامه‌های توسعه شبکه ریلی تجدیدنظر جدی بعمل آید.