سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش ملی بحرانهای زیست محیطی ایران و راهکارهای بهبود آنها

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

علی غلامی – اعضای هیات علمی گروه خاکشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقا
ابراهیم پناهپور – اعضای هیات علمی گروه خاکشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقا

چکیده:

در محیط زیست، جزء زنده و زیاده طلبی به نام انسان قرار دارد که در واقع بخش اداره کننده یا تغییر دهنده این محیط است. امروزه بر این موضوع اتفاق نظر است که در محیط زیست، تغییر کاربری اراضی یکی از عوامل اصلی تغییر در کیفیت خاک است. با توجه به اهمیت موضوع، مطالعه تغییرات کاربری اراضی و اثر این تغییرات در برخی شاخص های کیفیت خاک در منطقه آغچه در استان اصفهان با مساحت ۲۰۰۰ هکتار انجام شد. نتایج این تحقیق، افزایش میزان ذرات شن، افزایش هدایت الکتریکی، افزایش واکنش خاک، افزایش مواد خنثی شونده و در نهایت کاهش تدریجی کیفیت خاک را نشان داد. همچنین انجام این تحقیق نشان داد که برخورد با اجزای محیط زیست بایستی هماهنگ با پتانسیل کاری طولانی مدت آنها باشد، یعنی استفاده از این منابع بایستی با کلیه پدیده ها و قوانین طبیعی ماندگاری آنها هم خوانی داشته باشد. در صورت توجه نکردن به چنین قوانینی، به مرور کیفیت خاک کاهش یافته و این بستر حیاتی محیط زیست با بحرانی جدی روبرو خواهد شد.